Verrassingsplantje

juffie

In onze voortuin met hei en struiken kwam onlangs een heel iel plantje op. Het leek totaal misplaatst tussen de stoere struiken: het loof leek een beetje op teer wortelloof en dat bleek het na determinatie dan ook te zijn: Daucus carota oftewel wilde peen. De voorvader van onze wortel.

We hebben in de voortuin al van alles geprobeerd: een heidetuin was oorspronkelijk
de bedoeling, maar de meeste hei ging er dood. Rhododendron.  callicarpa  en de gevlekte japonica doen het er wel en nog een paar stoere struiken, die ik ooit aangereikt kreeg van vrienden (probeer deze eens)  en familie.
Soms lukte het en hadden we er weer een stoere struik voortuinvulling bij.
Niet echt een gearrangeerd geheel dus.

Hoe dit tere plantje, ook wel vogelnestje genoemd, hier komt is me een raadsel.
Ik ben er maar eens iets over gaan lezen:
De plant is tweejarig: in het eerste jaar maakt het plantje alleen bladeren en een dikke penwortel, in het tweede jaar volgt de bloei en sterft de plant. Als we de wilde peen herkennen aan zijn bloemscherm, is het al te laat om het plantje te oogsten. De interessante fase is het eerste jaar, waarin die dikke wortel ontstaat. In het tweede jaar onttrekt de plant reservestoffen uit de wortel, om de bloei en zaadvorming te ondersteunen. Daardoor wordt de wortel minder geschikt voor consumptie.

Uiteindelijk vond ik ook op internet de oplossing van het raadsel: het zaad van dit plantje zit wel eens tussen vogelzaad.
Een stukje van het plantje af, hangt onze birdfeeder; de veroorzaker van dit “vogelnestje” Nooit eerder is daar, in de voortuin (onvruchtbare grond) iets van het vogelzaad ontsproten, terwijl in de achtertuin, onder de birdfeeder dáár: gras, zonnebloemen en andere plantjes naar hartenlust groeien.
De voortuin, bijna geen zon en oorspronkelijk vol met gestort puin van de bouw, is “moeilijke” grond.
Kennelijk niet voor deze kleine, iele, wilde wortel.

 

Je opladen

De laatste tijd hoor ik nogal eens vrienden en familie praten over de druk die het leven hen oplegt
De druk die het werk ze oplegt, de maatschappij, de omgeving; er  MOET zoveel.

Er wordt beweerd dat het onder andere komt door de sociale media en dat zou best eens een factor kunnen zijn.
Het lijkt echter ook of  steeds minder mensen zich echte “rusttijd” gunnen.
Als ze niet  aan het werken zijn, MOETEN ze ook van alles:  naar een festival, shoppen met vriendinnen, naar een fitnesscentrum, e-mails checken, een nieuw level van een game bereiken etc.
Ook leuke dingen kunnen, als het er veel zijn, je druk opleggen.

Misschien zou het op een balkonnetje of in de tuin met een goed boek zitten, of bij minder goed weer, binnen op de bank naar goede muziek luisteren beter zijn om te ontstressen: ECHT even NIKS doen. Maar “dat kan ik echt niet, geen tijd voor” hoorde ik laatst een vriendin zeggen. Zij heeft echter wel een manier gevonden om zich op te laden, zij en haar man  gaan naar een camping, nemen een stel boeken mee en ontstressen zo,  dáar kan het wel: niets doen.

Ik las laatst een advies: werk op zonne-energie: laad op in de zomer (vakantie) om het hele jaar te kunnen stralen.