Horecapersoneel

terrasWe zitten op een terrasje met een heerlijk temperatuurtje,  het “gedoe” op het terras te bekijken.
We vragen ons af hoe het komt dat “iedereen” denkt dat hij/ zij wel kan bedienen en dat het eigenlijk maar weinig gegeven is.

Hoe bijzonder het is als je een bedienend persoon treft die het “helemaal” heeft.
Die er IS als je wil bestellen, wil afrekenen; waar geen lege troep op tafeltjes staat ( geen lege handen als er ergens nog iets staat) die sfeer maakt op terras, in restaurant of waar dan ook.
Het heeft te maken met contactmaken, met inzicht hebben, met gastvrouw/heer willen/kunnen zijn.

We raken in gesprek met de eigenaresse van de zaak, die ons vertelt dat inderdaad personeel een “dingetje” is. Goed personeel krijgen is mega moeilijk, zo vertelt ze.
Ze had een paar meiden studerend aan de hotelschool, helemaal top, maar die gingen weg zodra ze hun diploma hadden. Terraswerk is vaak oproepwerk en niet iets voor een vaste baan (wel goed te doen bij een studie)
Ze had ooit 2 jongens, vrienden, geweldig, ze hoefde niets te zeggen, die voelde aan wat er te doen was, de een ging elders doorstuderen, de ander een jaar naar Australië.
Afgelopen week heeft ze tegen een meisje gezegd dat ze niet meer terug hoeft te komen, die kwam op een morgen met paars haar binnen. Ze vond haar bazin “ouderwets” dat zij het niet vond kunnen. Ze ging de haarkleur pertinent NIET veranderen, het had € 85,- gekost en ze was er super blij mee.
De bazin stelde haar voor de keuze superblij met baan of haar,  die keuze had ze gauw gemaakt: het meisje koos voor haar haar met de toevoeging dat “het in de grote stad vast wél goedgevonden werd”.
Succes in de grote stad, dame!

Door dit verhaal moet ik weer denken aan een Joodse gezegde “Ik wens U veel personeel toe” (een negatieve wens want bedoeld wordt:  veel personeel is ellende)

Pillen

Verleden week  stond ik in een winkel, in de buurt van een klein (gekrompen?) oud vrouwtje met krulletjespermanent.
Ze wankelde.
“Gaat het wel goed met u ? ”vroeg ik
– Ik heb evenwichtsstoornis – antwoordde ze
– Het komt door de pillen –
Ik keek haar aan, het moedigde haar aan om verder te gaan.
– Ik wankelde wat af en was heel onzeker. Toen zei een kennis van me, heb je soms die-en-die-pillen, nou die had ik, daar kwam het door zei ze, meteen stoppen, dat heb ik toen gedaan.-
“Bent u naar een dokter geweest” vroeg ik
– Ja, die zei ook dat ik meteen moest stoppen –
“Maar had die ze dan niet voorgeschreven? “
– Nee, dat was een andere.
Ik ben nu 3 maanden gestopt en het gaat al beter, maar ik durf nog steeds niet alles, bang dat ik val he? –
Ik wenste haar sterkte en ze liep naar een verkoopster om te vragen of haar gekozen product afwasbaar was.

Onlangs had mijn broer, ernstig ziek en stervend, last van draaierigheid.
De huisarts, die nu voor hem zorgde nadat specialisten hem (uit) behandeld hadden, vroeg welke pillen hij zo al gebruikt.
Dat was een handje vol per dag.
Behalve 1 kon hij overal mee stoppen.
Hij voelde zich daarna stukken beter.
Gedurende de jaren waren er pilletjes voor de bloeddruk, voor de cholesterol, voor de ouderdomssuiker, etc. “bijgekomen”
Ik weet wel dat als je zeer binnenkort dood zal gaan, je  je niet om pilletjes voor je suiker, je bloeddruk of anderszins hoeft te bekommeren en dat dat anders is als je gezond wil blijven, toch vind ik het vreemd dat mensen jarenlang pillen slikken tegen iets dat misschien al lang niet meer nodig is.

Tegenwoordig zijn veel patiënten mondig; ze hebben zelf al op internet gekeken wat er aan de hand kan zijn. Artsen zijn daar ook op ingesteld. Maar mensen die NIET mondig zijn en slikken omdat de arts het ooit gezegd heeft, en zich én de arts niet ( af) vragen of het niet eens tijd wordt om te stoppen, moeten die niet tegen zichzelf beschermd worden?