De Voltairestoel (vervolg )

Op 24 juni schreef ik een blog:  deel 1 van “de Voltaire stoel”
Hieronder het vervolg.

dutch troneDe stoel stond prachtig in de erker van het grote landhuis en mijn broer was vreselijk blij met The Dutch Trone (die van oorsprong Frans was)

Officieel bleef de troon van mij, omdat ik hem geërfd had en het niet “netjes” is om iets geërfds weg te geven (te leengeven kon wel, vond ik)

Mijn broer overleed. Het landhuis moest worden verkocht, mijn Engelse schoonzus ging kleiner wonen, maar vroeg of the Dutch trone mee mocht verhuizen.
Ze liet hem opnieuw bekleden en nu kreeg de eens zo robuust uitziende herenstoel, de uitstraling van een damesstoeltje met een petit points dessin. Ik maakte, toen we daar waren, een foto van de stoel en eenmaal thuis kreeg ik het onzalige idee om de foto aan tante te laten zien. Zo kon ze zien, dacht ik, hoe prachtig de stoel daar in Engeland tot zijn recht kwam.
Onzalig idee!!

Tante werd boos. Ik had een “ge- voor-erfd” iets weggegeven.
Ik legde uit dat het, zelfs door mijn schoonzus bij de notaris was vastgelegd dat de stoel van mij bleef (had van mij niet gehoeven maar mijn schoonzus wilde dat persé)  maar tante vond het ongehoord van mij.
Ze besloot daar en dan dat als ze ECHT stierf, ik NIETS zou krijgen.
Tante bleef niet boos, toen ze me “onterfd” had was de lucht meteen opgeklaard.
We hebben nog vele fijne jaren van elkaar genoten (het was enig om met haar uit rijden te gaan, ze genoot enorm van de ritjes en was leuk gezelschap)

Toen tante op hoge leeftijd (over de 90) stierf, een paar dagen na het trouwen van onze jongste zoon, waar ze gelukkig nog bij was, erfde ik, zoals ik al wist, niets.
Haar nichtje, testamentair executeur, vroeg of ik toch iets van (haar echte) tante wilde hebben (tante had veel antiek) maar dat wilde ik niet, dat zou tante niet gewild hebben. Eén, niet waardevol, gebruiksvoorwerp als aandenken aan deze bijzondere vrouw wilde ik wel graag, en ik vroeg of ik haar versleten houten doosje met haakpennen hebben mocht.Dát staat nu in mijn bureautje als pennenbakje.

De dutch trone staat nog in Engeland, bij mijn schoonzus, die nu ook over de negentig  jaar oud is.