De vroegere Zuiderzee

In 1932 hield de Zuiderzee op te bestaan, van die tijd af heette het water achter de afsluitdijk Het IJsselmeer. Nu is het IJsselmeer “verdeeld” in allerlei meernamen:  het IJmeer, Gooimeer, Eemmeer en de Randmeren, zoals Nuldernauw,  Nijkerkernauw en Wolderwijd.

wolkenAalscholvers, futen, meerkoetjes en scholeksters “bewonen” deze wateren en “dobberen” naast de eenden, zwanen en ganzen.
Gisteren fietsten we langs de Gooisekust en het Harderwijkerzand en zagen alleen af en toe een “mens” met een hond, een walnotenboom met al flink grote groene noten, prachtige dikke donkerbruine duilen en vooral veel, heel veel riet. De basaltblokken aan de waterkant, die vroeger goed te zien waren, zijn nu grotendeels aan het oog onttrokken door de enorme hoeveelheid riet die er voor en tussen staat.

Vandaag waren we aan het Wolderwijd, een strook water langs strand Horst, waar een pitch & putt (golf) baan aan ligt.golfbaan

Je kunt van het vaste land naar een (schier) eilandje slaan, daar zat een moeder zwaan met 4 kleintjes. We zijn even gaan kijken of ze “het goed vond” dat we op háár eiland kwamen, ze had er geen enkel probleem mee en de kleintjes ook niet. ( wij sloegen natuurlijk veel te zacht, bang om een zacht bolletje te raken)

Het is een prachtige, goed onderhouden baan, waar het ook op het terras goed toeven is.
golf balletjesIk sloeg nog, onbedoeld een ontzettend “apart” balletje exact naast die van mijn lief.
De foto lijkt wat op een Liefde is…. reclame.

Ook dit is een prachtig watergebied, want ook al golfen we met passie: we kijken ook om ons heen.

 

Mooi gebied daar om die vroegere Zuiderzee

De eerste keer

Als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt heb je heel veel “al eens gedaan”.
Je komt wel op plaatsen waar je nog nooit geweest bent en ontmoet nieuwe mensen, maar nieuwe handelingen? Dat gebeurt niet zoveel meer.

Ik heb onlangs wel iets gedaan wat ik nog nooit gedaan heb, nooit heb willen doen en ook nooit meer zal doen.
Ik heb een doodskist gedragen.
Weliswaar twee kleine stukjes, maar toch.

De begrafenisondernemer vroeg of 6 mensen de kist vanuit huis naar de auto wilden dragen. We waren met zijn achten, 3 wilden niet. Van die 3 was ik er één.
Ik wilde het niet uit principe niet, het leek me juist wel mooi om zo betrokken bij het proces te zijn.
Ik wilde het niet omdat ik niet zwaar tillen kan, bang dat ik het gewicht niet zou houden, dat de waardigheid van dit alles teniet gedaan zou worden, door één “slappe” draagster. (Doen mannen dat dragen niet meestal?)
De begrafenisondernemer legde uit dat de persoon aan de middelste drager het minst te dragen had. Dus liep ik maar vast naar de middelste drager toe.
Als ik “nodig” was omdat er 6 dragers moesten zijn, dan moest ik het maar doen met het minste gewicht.

Het was maar een klein stukje vanuit huis naar de auto op de oprijlaan.
De tweede keer was vanuit de auto naar de baar in de aula van het crematorium. Weer stond ik in het midden en weer ging het goed.
We droegen de kist met mijn broer naar de baar en de begrafenisonderneemster begeleidde de kist recht de baar op.
kist nico
Het was volbracht