Ongeziene jonkies

Mijn lief wil een fietscomputer testen.
We hebben allebei geen zin in fietsen.
We besluiten de fietscomputer te foppen en in het bos te gaan lopen.
(Weet die fietscomputer veel.)
We stoppen op een parkeerterrein in een ons relatief onbekend bos.
Tegenover ons stopt op hetzelfde moment ook een auto waar een dame en een heer met hond uitstappen. Amper uit de auto wordt naar hen gegild. “Joehoe, hallo, Anja!!”
Er komen 3 jonge meiden in beeld. Ze schreeuwen: “We gaan 15 kilometer lopen voor een goed doel”.
De vrouw van het echtpaar roept”Moeten jullie dan niet eerst geld hebben?”
– Kan als nog –
Ze lopen naar elkaar toe.
Wij, met onze fietscomputer slaan een andere richting in, want het zal wel druk met “goededoellopers” worden daar.

Na een tijd lopen komen we een foto van “het goede doel”tegen; een leuke jonge vrouw van 33 jaar:
Sinds mijn negende heb ik diabetes type 1 waardoor ik sinds 2012 nagenoeg blind ben. Ik ben afhankelijk van insuline om mijn bloedglucosewaarden onder controle te houden. Omdat insuline via toediening in mijn huid (subcutaan) niet in de bloedbaan komt, ben ik afhankelijk van een inwendige insulinepomp. Die zorgt dat ik mijn leven zo normaal mogelijk kan leiden. Ik was altijd supersportief en gezond bezig. De fabrikant stopt in 2019 met de productie van deze pomp. Dan moet ik permanent het ziekenhuis in. Een nieuwe implanteerbare insulinepomp is voor mij van levensbelang.

Geweldig dat er mensen zijn die mee lopen en geld voor haar inzamelen.
Onze fietscomputer wil een andere richting op dan wij ( hij denkt nog steeds dat we aan het fietsen zijn)

spechtennestMijn lief staat op het ding te kijken en ik sta bij hem stil. Ik hoor heel hoog gepiep. Als ik op kijk zit er een rond gat in een dode dunne boom vlakbij me.
Mijn lief en ik gaan achteruit en houden het gat in de gaten. In de verte zie ik een specht aankomen, hij kleeft zich vast op een tak en…. Gaat een ander gat in een andere boom in.
Er zijn hier mee spechtennesten dus. Want dat dit er één is, daarvan ben ik overtuigd.Al snel komt er een specht (ma) aanvliegen, die met een bek vol, vleugels het gat induikt.
Even later vliegt ze er weer uit. We blijven op onze schuilplaats. Meteen daarna kom pa aanvliegen, (veel meer rood op de borst) ook weer met een hele bek vol vleugeltjes. Ook hij verdwijnt in het gat, even houdt het gepiep binnen op.

Wat geweldig om dit te mogen zien.

We lopen verder.
Ik vermoed dat we de weg een beetje kwijt zijn.
De fietscomputer fopt ons in plaats van wij hem.
Als we weer stil staan, hoor ik weer een gepiep en bij nadere bestudering van een boom zien we ook daar een scherp getekend hol zitten op ongeveer dezelfde hoogte als het andere gat zat. Deze pa of ma neemt er wel erg lang de tijd voor, dus we lopen nu door.

We draaien om en lopen, gevoelsmatig de andere kant op. Na een tijdje zien we iets “bekends”en vinden we onze auto.
Ik heb het mijn lief NIET gevraagd maar denk dat de fietscomputertest mislukt is.
Dat komt dan wel weer een andere keer .

                                                       

Een gedachte over “Ongeziene jonkies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s