Donatie

Mijn broer heeft veel bewaard.
Nu hij gaat sterven wil hij dat alles weggaat.
Dus we ruimen nú voor hem op en gooien,brengen en geven weg.
Ik schreef hier al eerdere blogs over.

Afgelopen week kwam zijn stenenverzameling aan de orde. Een bepaald aantal stenen, die hij zelf heeft uitgezocht moeten naar een bepaalde dame.
De rest is niet zo mooi meer en “kan wel weg” om met zijn woorden te spreken.
Hij en ik zijn niet voor niets broer en zus; we  kunnen allebei slecht dingen weggooien.
Dus ik vraag of ik het weg mag geven. Dat moet ik zelf weten.

In Nederland zijn verschillende geologische musea.
In één ben ik vroeger (als “juf”) met een schoolklas geweest, het was een klein, vriendelijk museum, waar bij het verlaten van het museum alle kinderen een steen meekregen. De kinderen waren woest enthousiast.
Dát museum bel ik op en ik vraag of ik stenen kan doneren.
Dat kan, als ik een afstandsformulier onderteken.
Dat is, zo legt de dame aan de telefoon uit, tégen het geval ik, of een ander familielid, later iets wil komen terugeisen.

Het is niet zeker dat de stenen tentoongesteld gelegd worden, de stenen kunnen ook in depot komen, of in stukjes gehakt worden voor de bezoekende kinderen, óf verkocht worden aan bezoekers.
Ik vind het allemaal best, áls er maar iets mee gedaan wordt en ze niet de container ingaan, want dáár heeft mijn broer ze niet voor verzameld.

Ik onderteken iets, waar niet IK, maar broer  al afstand van heeft gedaan.