Brandweerkorting

kapperBezoek aan de kapper, tandarts en andere peuter mensen vind ik vervelend.Vanmorgen was ik bij de kapper. Ik was mijn haar thuis, dat scheelt me weer  (in TIJD , niet in geld, want ze rekenen hetzelfde of ze mijn haar natspuiten, of wassen
Ik zat naast een jonge man, die het matje in zijn nek weg wilde hebben, want “thuis had commentaar”. Hij had het er ook over dat hij de vorige keer geen  brandweer korting had gehad.
Dat zou  dan nu na afloop van deze knipbeurt verrekend worden, zei de kapster.

Ik was lekker snel klaar, mijn haar zat goed en ik was blij de zaak weer te kunnen verlaten (niets te maken met de zaak of de kapster, ik heb dat gevoel bij elke kapper)

Toen ik voor de afrekenbalie stond zei ik : “O, ja, ik zit bij de brandweer”.
De kapster keek me verbijsterd aan “Echt?”
Ik wilde een grapje maken,  niet haar niet in een crisis storten, dus ik zei : “Nee, hoor, niet echt”
Ze wist echt niet wat ze aan me had en noemde zachtjes het bedrag dat ik al eerder had betaald. Ik pinde het bedrag en ze sloot haar mond weer “Prettige dag verder”.

Er weer verliet een tevreden klant het pand.
(zin uit conference Herman Finkers)

Euthanasie

Mijn broer ongeneeslijk ziek, wil, als de tijd daar is euthanasie.
De verklaring voor mij om te tekenen lag gisteren klaar op zijn tafel.
Als hij niet meer wilsbekwaam is wil hij dat zijn zoon en ik zijn (laatste) wil uitvoeren.

Ik vind dat tekenen een heftig iets. Het is meewerken aan de dood, dat doe je niet lichtvaardig.
Engelse familie van me vindt dat wij Nederlanders maar “makkelijk” over euthanasie praten en dat onze regering daar maar “makkelijk” mee ingestemd heeft.
Ik kan  ze niet uitleggen dat dat niet “makkelijk” is gegaan (wel geprobeerd)

Euthanasie meemaken, er (passief) aan meewerken laat krassen na op je ziel.
Bij mij wel. Palliatieve sedatie én euthanasie, ik heb het beide meegemaakt, het was beide heftig. Het enige dat NOG erger geweest zou zijn, was iemand ZO te laten lijden.

Euthanasie. Mensen van wie je houdt zie je achteruit gaan, erger ziek worden. En als het ondragelijk is, is er a way out. Dat willen ze niet; ze willen leven!
Pas als dat niet meer kan en het ondragelijk wordt nemen ze die beslissing, liefst met de steun van de mensen van wie ze houden.
De ultieme daad van liefde is om ze te laten gaan, maar “makkelijk” is het nooit!

Glijd, als de tijd daar is, zachtjes weg, broertje.