Broodjes.

We zijn weer bij mijn broer om te helpen opruimen.
We beginnen om half 11 en om half 2 komen de thuiszorgdames  bij mijn broer.
We maken een praatje en ontdekken dat we nog niet gegeten hebben.
Een thuiszorgdame geeft  een tip: bij een benzinestation niet ver hier vandaan hebben ze  lekkere belegde broodjes.
Een voortreffelijk idee. Ik stapt op mijn broers fiets (gelukkig heb ik een broek aan, dus is de stang geen beletsel, en rijd naar het benzinestation.

De Turkse man achter de toonbank vertelt dat hij deze snackshop een jaar geleden is gaan huren; hij drijft de zaak samen met zijn vrouw; de zakengaan goed.
Op zondag zijn ze ook open, dan met een uitgebreidere kaart en  zijn 16 jarige dochter helpt dan ook; een familiebedrijfje.
Ik vertel dat een thuiszorgdame, me van zijn zaak heeft verteld.
Hij lacht, “dat mogen ze blijven doen”.

Ik vraag of er ook veel Turkse mensen broodjes komen halen, dat blijkt niet zo.
Want, zo zei hij, Turkse mensen eten niet vaak buitenshuis.
Terwijl wij praten staan zijn handen niet stil en ik krijg drie flink belegde broodjes in een papierentasje mee. Ik betaal en bedank hem en zeg hem misschien volgende week weer terug te komen als de broodjes lekker zijn.

En dat zijn ze. Dus dat wordt volgende week weer een minifietstochtje naar de benzinepomp. Wel weer met een broek aan, dan.