De wereld, maar dan kleiner

Je kunt niet alles naar je hand zetten in het leven.
Dat leer je al als klein kind als je iets wil en je vader of moeder zegt nee.

Er zijn dingen die je WEL naar je hand kunt zetten.
In Vietnam spraken we ooit met een man die een “kleine” wereld had om naar zijn hand te zetten. Iedere morgen, vertelde hij ons, stond hij als eerste op, pakte zijn tableau met zijn bonsai boompje, stenen, bruggetje en mannetje en ging hij ZIJN wereld “HER”scheppen. Hij knipte de blaadjes, herschikte de steentjes en schelpjes en was “even” de baas over DIE wereld. Zo kwam hij, zei hij, de rest van de dag, die NIET deed wat hij wilde, door.

Een lijfelijke herschikking van dingen die wél kunnen.
Ik vond het een mooie manier.

beeld
Ik kreeg een heel oud beeldje van een Oosters mannetje in mijn bezit, dat mijn schoonzus wegdeed omdat er een stukje van af was. Ik stopte een takje met een petieterig klein vishaakje in zijn hand en een glazenschaaltje groef ik in het zand.
In de pot kwam een zaadje van een berkje terecht en zo schiep ik mijn eigen wereldje.
Ik neem (bijna) geen dingen in eigen hand, ik laat de natuur voornamelijk op zijn beloop.

Ik ben wel een vrouw! Dus ik haal dooie blaadjes uit het glazen “vijvertje” en zorg dat de “boom” niet te hoog wordt, maar verder geniet ik alleen maar van het wereldje dat min of meer “zichzelf geschapen heeft”

Van een andere kant bekijken

Vandaag las ik een verbijsterend zinnetje dat ik graag met u wil delen:

“Since my house burned down
I now own a better view of the rising moon”

Hoe geweldig is het als je nare dingen met een dergelijke blik kan bezien?
Het lukt me vaak, maar of ik bij een dergelijke gebeurtenis dat nog zou kunnen…?