Eén minder

tuin

Ik zit op de bank mijn blog te schrijven. De schuifpui staat open. De zon schijnt, de vogels kwieteren en het waait lichtjes.
Ik ga op in mijn werk.
Ik hoor vaag dat de vogels wel erg veel lawaai maken.
Op de vlonder voor de vijver zitten een aantal mussen te tjilpen en dan………….
het gaat allemaal zo razendsnel; Een vogeltje vliegt in een hoekje bij de schuur, een vlaamsegaai, schiet ook de hoek in, komt terug met een halve vleugel uit zijn bek, een rode poes rent van achter uit de tuin en springt op, mussenouders tjilpen en voor ik me ook maar een vin heb verroerd is het weer stil. Ik zie de rode poes nog net over de schutting verdwijnen, de mussenouders “verslagen” in een boom zitten en ik hoor de buurman zijn grasmaaier aanzetten.
Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik heb niets gedaan.
Er is weer een levend wezen minder op de wereld.
Ik sluit mijn laptop. Even geen blog.

Een gedachte over “Eén minder

  1. Ik sta nog immer verbaasd over de rust waarmee de dieren in de natuur hun afscheid van dit leven accepteren, wanneer dit onvermijdelijk is. Schuilt daar ook niet een vorm van zorg in ?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s