Tatoo

Kennis is WETEN. En ik weet graag veel en kijk veel om me heen.
Deze tijd met de huidige middelen is heerlijk om veel te weten.
Alles is op te zoeken.
Alleen hoe weet je of wat ergens staat ook waar is?
Minstens 3 bronnen lezen en dan nog?

Ik kom overal “kennis” tegen en eerlijk gezegd word ik wel eens moe van mezelf.
Verleden jaar zomer zat ik op een tribune naar een sportwedstrijd te kijken.
Het was een interessante wedstrijd, dus je zou denken dat ik niet afgeleid werd.
Wel dus.
En waardoor?

Vóór ons zat een puber jongen in zijn blote bovenlijf.
Op zich kan ik daar wel tegen.
Maar er stond iets op dat lijf. (foto gemaakt)
schorpioen
Ik moet dan weten wat daar staat en waarom!!
Dus in de pauze, je wil zo’n jongen niet van zijn wedstrijd afhouden, vroeg ik wat er stond.
Het bleek zijn sterrenbeeld te zijn (tenminste dat zei hij en ik geloof hem)
Toeval bestaat niet in mijn ogen: het is ook MIJN sterrenbeeld.
Ik heb ooit een zilveren kettinkje met het enge beest (een schorpioen vermoord haar man naar de geslachtsdaad) om mijn nek gehangen, maar toen was ik nog erg jong (en onwetend) Om een schorpioen op mijn lijf te laten tatoeëren  is nooit in mij opgekomen  (ik ben dan ook nooit een puberjongen geweest)

Ik heb niets met tatoeages, zou niet gauw mijn huid laten inprikken (ik ben kleinzerig)
Maar waarom ik echt helemaal NOOIT tatoeages  zou nemen is gebeurd toen ik nog jong (en mooi) was.
We gingen  met vakantie naar Joegoslavië ( dat heette toen nog zo)
Daar waren veel naaktstranden. Als we met de boot van het eiland afgingen zaten er vaak ook nog (half) naakte mannen of vrouwen bij ons in de boot.
Eén zo’n man had tatoeages op zijn lijf. Wat het voorstelde weet ik niet meer, maar de man was STOKoud, had lichaamsvellen en lellen hangen met donker blauwe inkt, het zag er gruwelijk uit.

Later bedacht ik me  dat ik daar een foto van had moeten maken en het later als ik zonen zou krijgen en ze wilden tatoeages DIE foto dan moeten laten zien.

Niet gedaan!
Wél zonen gekregen
Gaaf en roze geboren.
Nu allebei mét tatoeages.
Foto toen niet gemaakt, later niets  afschrikwekkends te laten zien!

 

 

 

 

 

Onomatopee*)

Ooit liep ik met mijn logerende Engelse nichtje op een warme zomeravond hier in Nederland in de polder.
We hoorden allerlei geluiden en benoemden die ook.
Ik hoorde de kikkers en zei “kwakkwak”
Mijn nichtje lachte zich suf; zij hoorde duidelijk de kikker duidelijk “reddick, reddick” zeggen.
Een paard hinnikte in de verte, volgens mijn nichtje riep hij ”né nee”. Dáár moest ik dan weer om lachen. We hebben een dolkomische avond gehad, ook met het benoemen van dierengeluiden die we zelf voortbrachten.
De Hollandse haan kukelt in Nederland, maar de Engelse van mijn nichtje deed: “cockedoodledoo”.

Nu ik een stukje over dieren, die genoemd zijn naar de geluiden die ze voortbrengen las, moest ik weer aan dat voorval denken en schoot automatisch in de lach. Mijn nichtje is jong door een auto ongeluk om het leven gekomen, maar ik heb nog zoveel blije herinneringen aan haar en dit is er één van.

In het artikeltje dat ik nu  las werden voorbeelden van dieren genoemd die naar hun geluid zijn vernoemd; zoals de tjiftjaf, kievit en grutto. De meeste namen die ik weet, zijn inderdaad van vogels, maar hier werd ook de gekko genoemd.

Hier las ik dat ook  dat er muziekinstrumenten genoemd zijn naar het geluid dat ze maken. Dát was me nog nooit eerder opgevallen: de bongo, conga en kabassa.

 

 

  *) Uit het OudGrieks onoma=naam en  poiéo =ik maak