Verjaardagen.

De maand MEI is een feestelijke maand in onze familie: in de eerste week zitten al 4 verjaardagen en dan komen er nog meer verder in de maand.

Dit jaar is het een extra vreemde week omdat mijn broer zijn laatste verjaardag zal vieren. Ik heb het een paar keer eerder meegemaakt; een verjaardag vieren van iemand van wie je weet dat dit zijn/haar laatste verjaardag zal zijn.
Mooi dat iemand al zijn familie en vrienden nog één keer allemaal tegelijk wil zien.  Ook onwerkelijk en heftig. Een soort afscheid wordt het dan.

Een rollercoaster aan emoties; blij dat je iemand kent en er nog één keer bij mag zijn, verdrietig omdat je weet dat je de persoon gaat missen en bang om dat iemand die je liefhebt een onzeker “laatste stuk” alleen tegemoet gaat. Dat stuk waarin je NIETS kunt doen, niet kunt helpen,  niet kunt verlichten.
De afloop ken je, maar de reis erheen? Je kunt alleen maar hopen dat het “glijdend” zal gaan en er geen pijn bij komt kijken.

Cadeautjes hoeven niet meer. “Lang zal hij/zij Leven” is niet toepasselijk meer.
Als het goed is, heb je gedurende de relatie al laten weten dat je om elkaar geeft en hoeft dat niet meer gezegd te worden.
Het “genieten” van iemand met  je zintuigen, omdat hij/zij er NU fysiek nog WEL is, is moeilijk om dat praktisch ieder mens toekomstgericht is en die toekomst met elkaar er niet meer zal zijn.

En dan twee dagen later weer naar een “andere” verjaardag, waar wél Lang zal hij leven gezongen kan worden, waar cadeautjes worden gegeven, waar misschien slingers hangen. Hoe vreemd zal dat zijn?