Softbal

Man en zonen hebben vroeger honkbal gespeeld.
Ik heb mijn echtgenoot door honkbal leren kennen.
De sport blijft altijd een warm plekje in mijn hart innemen.
catchersoftbalveld

Softball is een soortgelijke sport.
Bij softbal is het veld kleiner, de bal is groter én er wordt onderhands in plaats van bovenhands gegooid, verder zijn de spelregels nagenoeg hetzelfde.
Een honkbalwedstrijd duurt langer (9 innings) dan een softbalwedstrijd die 7 innings duurt

scheidsrechter

Op loopafstand van ons huis zijn honk- en softbalvelden. Soms kijken we er even. Vanavond was het weer een prachte, lenteavond en zijn we gaan kijken, mede omdat er een bekende van ons de bal wierp bij een softbalwedstrijd. Omdat ik vanaf heel jong al honkbal ging kijken, vind ik het werpen van softbal nog altijd bijzonder. Hoe iemand de bal onderhands zó in de slagzone kan gooien blijft me fascineren. Er was vanavond duidelijk klassenverschil tussen de werpers, onze kennis was een klasse beter dan die van de tegenpartij (niet omdat we de één kende en de ander niet: Geheel onpartijdig was het verschil ook duidelijk te zien) Het is lente, dus koelde het best snel af én er waren muggen. Ook daar hadden we (nog) niet op gerekend. We hebben de wedstrijd dus niet af gekeken. De volgende keer muggenspul en vest mee. Ik denk dat “onze” ploeg wel gewonnen heeft, maar zeker weer ik het (nog) niet.*)

 

*) Einduitslag 4-3 voor “onze”ploeg

 

 

 

 

Zookeeper’s wife (film)

zzokeepers wife

Een indrukwekkend, waargebeurd verhaal over een echtpaar in Warschau,  die in hun dierentuin  tijdens de Tweede Wereldoorlog Joden liet onderduiken.

Ook in Nederland is dat het geval geweest in Artis. In het Verzetsmuseum in Amsterdam [vlakbij Artis] heb ik eens een lezing bijgewoond over wat er zoal in Artis in oorlogstijd gebeurd is.  Artis had  in de oorlog een Zwitserse directeur, die de dierentuin heeft open kunnen houden  met als reden “voor entertaining “van de Duitse soldaten.
Hij kon ervoor zorgen dat er voldoende (net genoeg) te eten was voor de dieren en dat het personeel er kon blijven werken. In, in ieder geval het apenverblijf, zaten Joden ondergedoken. Naar schatting 300 Joden zijn toen “gered” door hun verblijf in Artis

artis in oorlogstijd
Duitse militaire in Artis in oorlogstijd

Ook in de film over Warschau’s dierentuin hebben ongeveer 300 Joden hun leven te danken aan hun dierentuinonderduikadres; door het gedrag van de moedige directeur en zijn vrouw. Veel van hun dieren kwamen om bij bombardementen hekken en kooien werden kapotgebombardeerd zodat dieren vrij rondliepen. De Duitsers schoten daarop de meeste dood. Daarvoor had een Duitse directeur van een dierentuin in Berlijn aangeboden de dieren te “redden” door de sterke en goede fokdieren over te brengen naar Berlijn.( zogenaamd zouden ze terugkomen als de oorlog afgelopen was

Door een ingenieuze vondst van het echtpaar kon de dierentuin blijven bestaan als verzameling gebouwen met grond. Ze stelden voor er een varkensfokkerij van te maken. Het vlees kon dienen voor de Duitse soldaten en het eten van de varkens kon het afval van het getto zijn. Na de oorlog zou het echtpaar hun dierentuin dan weer kunnen exploiteren. Door hun varkensfokkerplan kon Jan (de directeur) met een vrachtwagentje in het getto komen om er vuilnisbakken  met groenafval te legen en tegelijkertijd kinderen en later ook volwassenen uit het getto  onder de schillen en drab in zijn vrachtwagentje naar de dierentuin smokkelen. De beelden in het getto zijn gruwelijk (ook in de bijzondere film The Pianist heb ik dergelijke beelden gezien)

In het huis (de kelder) van de directeur en zijn vrouw zaten de onderduikers, die s avonds in de huiskamer konden zijn. Antonina (Jan’s vrouw)) speelde  ’s op de piano als het safe was om te verschijnen.
Als ze overdag speelde wisten de onderduikers dat ze doodstil moesten zijn, dan waren er Duitsers binnen.
De Duitse zoöloog,  de directeur van de dierentuin in Berlijn dringt  hun leven binnen. Antonina probeert hem te paaien, om zo een en ander voor elkaar te krijgen, maar hoewel Jan daar aanvankelijk mee instemt, krijgt hij later toch grote moeite met het feit dat zijn vrouw “iets” te aardig tegen de Duitser is, die op dat moment het bevel over de dierentuin krijgt, om daar, volgens zijn zeggen, met toestemming van Göring , een fokprogramma met bizons op te zetten om de uitgestorven OEROS weer terug te brengen. Er zitten spannende momenten in de film, maar de film is toch vooral ontroerend en historisch.

Cast: Jessica Chastain = Antonina,
Johan Heldenbergh = Jan,
Daniel Brühl= zoöloog en directeur Berlijnse dierentuin.

Regie Nikola Jean Caro, Nieuw Zeelandse regisseur en scenarioschrijfster