Menselijk Contact

DavinciIn mijn leven zijn een aantal dingen van essentieel belang. Natuurlijk is dat liefde, gezondheid, mijn omgeving, de natuur, mijn familie en vrienden. Maar waar ik het nu over wil hebben is : communicatie. Tegenwoordig vind ik dat eigenlijk een“ besmet” woord. Bij dat woord denkt iedereen tegenwoordig aan whatsapp, email, skype etc. Ik bedoel het  “ouderwetse” woord communicatie de interactie tussen twee mensen. (het Latijnse woord communicare  staat voor op “iets gemeenschappelijk maken“)

Dat kán enkel een blik zijn, een gesprek, een aanraking, maar inderdaad ook een appje, email of telefoontje.
Menselijk contact is voor mij bijna zo noodzakelijk als ademen.
Ik moet  opeens aan de financiële bijsluiter denken: In verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Zo is het ook met contacten met mensen, je zegt iets tegen persoon B, hetzelfde als je ooit tegen persoon A zei, maar B reageert totaal anders dan persoon A. Soms denk je dat je een persoon kent, maar reageert hij of zij toch anders dan je verwacht had. Niet altijd leuk misschien, maar wel mega leerzaam.
Interactie tussen mensen, zo boeiend.

Een contact in het bos (onlangs, met een jonge vrouw,armen
waarmee we aan de praat raakten en die ons op een bosuil in een boom wees; een contact vlak voor een supermarkt: een wildvreemde dame zegt, zo maar out of the blue tegen me:” Kijk omhoog, er is zoveel moois te zien” (ik was down, had zo’n “reminder” nét even nodig)
Ik koester deze korte encounters.
Ik hoop vele andere mensen ook; het is zo waardevol.

De twee foto’s kreeg toegestuurd van mensen waar ik veel van houd. Beide (kunst) foto’s symboliseren voor mij contact!

 

 

Heiligenbergerbeekdal

Heiligerbergerbeek

Vrijdags is het lekker wandelweer. We rijden naar de (een?) stadsboerderij in Amersfoort. We parkeren de auto en beginnen de wandeling.
Een stukje langs de beek, die vroeger andere namen had, zoals de Oude Lunterse Beek, Oude Eem en Amer ( Amersfoort= voorde (doorwaadbare plaats] door de Amer.
We moeten onder de snelweg door en horen een geluid alsof iemand met een zak knikkers staat te rammelen. Het blijkt een man (géén jongen) te zijn die met een spuitbus aan het schudden is en net een tag wil gaan zetten, we laten hem zijn “werk” doen.

Eenmaal onder de weg door komen we in een bos, zien we een boomkruipertje (kopje naar boven langs een stam omhoog) veel struiken en bomen met enorme knoppen, speenkruid en hier en daar in de beek al goudgele dotters bloeien.
We komen een meisje met blauw haar en een boxer tegen.
We raken aan de praat. De boxer “heeft iets met handen” vertelt ze. Wat ik al gemerkt had want gedurende ons gesprekje kauwt hij op mijn hand, die (op dat moment doelloos) aan het eind van mijn arm naar beneden hangt. Toch zou ik die hand nog wel eens nodig kunnen hebben, dus na een tijdje trek ik toch mijn beknaagde hand terug, dan vindt de boxer mij minder leuk.
Het meisje vertelt dat een stukje verderop vaak een bosuil in een holte in een boom zit. Ze loopt met ons mee en wijst en ja hoor, we zien hem zitten, hij staart naar ons, of kijkt hij naar de boxer?
pontreinWe hebben een stuk langs een treinrails gelopen, die er niet uitziet of hij nóóit gebruikt wordt (geen roest op de rails, maar ook geen hoog onkruid tussen de rails)
Ik vraag het “blauwharige” meisje wat dit voor een spoorlijntje dit is.- De Ponsspoorlijn *) hij loopt van
station Amersfoort naar raccordement Pon Leusden.-
We zijn dus, ongemerkt, in Leusden beland.
Volgens blauwhaartje komt er een paar keer per dag (weekenddagen uitgezonderd) een locomotief langs, soms met ladingen nieuwe auto’s.

– Er zijn geen spoorwegovergangen of slagbomen, maar hij laat een waarschuwend gefluit horen als hij er aankomt – vertelt ze.
Later, als we de trein door de bomen in het bos niet meer kunnen zien, horen we de fluit; die trein hebben we gemist!

Wij maken een kleine d-tour naar de IJshoeve Ruitenbeek. “Een veehouderij die al 3 generaties toebehoort aan een familie Verweij” lees ik in hun folder. Sinds 2005 maken ze “boerenijs” in allerlei smaken. Hoewel het niet echt warm is, likken we toch aan de picnick tafel vóór de boerderij een bijzonder lekker ijsje weg.

Het laatste stukje van de route is minder aantrekkelijk, we moeten een stuk langs een drukke weg op een rijwielpad lopen.
We komen weer terug bij de Vosheuvel, de stadsboerderij die, volgens hun folder ruim 100.000 bezoekers per jaar ontvangt. We willen meetellen en lopen even op het terrein om “beessies te kijken”.

Mooie beek,  leuke bosbeesten en leuk blauwharige meisje gezien.
Leuke wandeling.

 

*)Pon is een autobedrijf dat ondermeer Volkswagen,Porsches en Audi’s verkoopt.