Dood en geboorte

Vanmorgen vóór 7 uur had ik al mijn eerste begrafenis.*)
Er lag een koi dood in de vijver.
De dader was NIET de steeds terugkerende reiger, want om die schooier  te weren hebben we (hopelijk tijdelijk) een lelijk net over de vijver.
De dader was een schimmel.koi s
Meteen toen we het ontdekten (3 dagen geleden) zijn we met de behandeling gestart. Helaas  voor deze koi té laat, bleek vanmorgen.

Na de winter hebben vissen in een vijver minder weerstand en worden ze gauwer ziek. We hebben het eerder gehad dat er in het voorjaar vissen doodgingen,(gelukkig) al een aantal jaren niet meer.

Het beste zou zijn om een zieke vis in quarantaine te zetten. Dat doe je makkelijk met een goudvisje, maar niet zo snel met een grote koi. We hebben geen “reserve” vijver en om zo’n vis in ons eigen bad te doen lijkt me, ook voor de vis, niet gezond.
Dus hebben we medicijnen in de vijver gedaan; een kuur die na een aantal dagen nog een keer  herhaald moet. Zoals het er nu uitziet, zijn de andere vissen tierig genoeg en gaaf, voor zover we dat kunnen  zien.    Al onze koi’s, shubunkins en sarasa’s  hebben we vanaf klein visje; ze zijn in ONZE vijver opgegroeid tot het formaat dat ze nu hebben!
kikkerdril

We hebben een (zelfgemaakt) watervalletje, dat bestaat uit drie grijze schalen. Het werkt al een tijdje niet meer, er staat in sommige schalen een beetje water.
In dit water zag ik vanmorgen een hele kluit kikkerdril liggen.
Kikkergedachten: Medicijnen in het water en daar mijn eitjes in? Ik dacht het niet!

Het wordt een spannende tijd, goed in de gaten houden of er geen andere vissen aan de ziekte lijden en tevens kijken of het goed gaat in de “kikkerkraamkamer”

 

*) een gat gegraven in de tuin en de koi erin gelegd; teruggegeven aan de natuur

Pleintje met bomen.

Er wordt gezaagd! Onze achter schutting is hoger dan dat ik zelf ben, maar er zitten kieren in. Door zo’n kier zie ik een man met oranje jasje een boompje in het openbaar groen omzagen. Ik voelde de adrenaline stromen.
De magnoliaboom is al doorgezaagd, een stompje staat er nog.
Ik ben, hoe dan ook, te laat.

Er stonden om dat pleintje (tegenwoordig parkeerplaats) 4 jaar geleden nog prachtige kastanjebomen. Sommige hadden kastanjebloedingsziekte én andere drukten de grond (parkeerplaats) omhoog en moesten weg van de gemeente toen.
Ik wilde, waar mogelijk, de niet-zieke bomen behouden, probeerde andere omwonenden mee te krijgen, maar uiteindelijk vond “iedereen” veel meer licht in huis en meer parkeerplaatsen belangrijker! De herinrichting vond plaats en nu is het pleintje een doorlopende straat met parkeerplaatsen geworden

Manlief en ik zijn toen naar de nieuwe inrichtingsplannen, die bij de gemeente  ter inzage lagen, gaan kijken: Triest: minder bomen: geen majestueuze kastanjebomen maar superdunne Magnolia’s.
Geen beroep op de beslissing meer mogelijk.
Een jaarlang kastanjeboomstompen om het pleintje met een roodwitlint erom vóór een nieuwe aanplant

Dat was TOEN, dit is NU
Ik  sleutel de poort open en vraag aan de oranjegejaste mannen (2) of ik wat vragen mag.
Dat mag.
– Was de omgehakte boom ziek?-
– Nee, hij was dood. –
Om het te bewijzen pakt de man een tak van de, op de grond liggende boom, en knakte hem door, en nog een tak, de boom was duidelijk dood.
Hij wijst op het rijtje bomen,” die hebben het duidelijk NIET naar hun zin”.
De paar ragdunne, 3 jaar oude magnoliabomen, in een rijtje achter onze en de buurtuinen staan volop in bloei, die aan de overkant van de parkeerplaats zien er inderdaad “minnetjes” uit, twee zijn er al omgezaagd.

De gemeentemeneer is vriendelijk en beaamt mijn vrees: stompjes blijven staan; pas volgend voorjaar  nieuwe boompjes!
Wéér een jaar durende trieste aanblik.
Er komen, zo vertelt de man, volgend jaar wéér nieuwe magnolia’s
Dat lijkt MIJ geen slim plan, want kennelijk doet dat soort het op die plek  niet (grond? windrichting? geen zon?) en misschien gaan de andere in de tussentijd ook wel dood.
– Men wil uniformiteit – zegt de man terwijl hij zijn schouders optrekt.
Onderwijl  dat wij praten, is zijn collega, de onderste takken van de magnoliaboom aan de “goede” kant van het pleintje, aan het afknippen.
Hij komt met de takken op me af en geeft me een paar bloeiende takken:
– Die onderste takken moeten eraf dan doét ie het beter –
magnolia

Buiten: een boomstompje mét een roodwitlint.
Binnen: enorme bloeiende magnoliatakken in een hoge vaas.