Sushi eten.

Ooit werden we getrakteerd op Japans eten in een Sushirestaurant in Scheveningen.
Het was heerlijk en ontzettend gezellig.
We spraken af ooit zelf zo’n sushi maaltijd te maken, thuis.

In de loop ter tijd kochten we allerlei attributen om dat mogelijk te maken, maar om de een of andere reden kwam het er niet van.
Nu kwam het andere stel op het idee om het met Pasen te gaan doen.
Een briljant idee.
Zij maakten een benodigdespullenlijstje en vinkten af wat ze mee zouden brengen en ik kocht de rest.
Eerst zocht ik mijn Japanse spullen op.
Op de, nog in dichte verpakking zittende norivellen*) stond :uiterste verkoopdatum 2015.
Kennelijk was het zo lang geleden dat ons sushiplan was geboren.
De meeste van de reeds gekochte Japanse etenswaren konden zo de vuilnisbak in: over de datum.
Zonde!

De attributen, rolmatje, kruikjes, plastic doorschijnende bakjes om de vormpjes mee te maken én het Sushi maakboek legde ik vast klaar.
De meeste (Japanse) etenswaren zijn gewoon bij de supermarkt te krijgen.
De verse zalm en tonijn haalden we op het allerlaatste moment bij de viskraam en voor de sake ging ik naar een sushi-afhaalcentrum in de buurt.

Ik ben niet zo’n warme sake fan,  ik vind goya**) lekkerder.
Helaas de Japanse sushi afhaal eigenaar ( zijn vrouw spreekt wel Nederlands maar was kennelijk “even een boodschapje doen”) spreekt geen woord over de grens, goya verstond hij, en het hoofd schudden snapte ik wel, maar de woorden die hij zei klonken mij Chinees (sorry Japans) in de oren.
Hij liep daarop naar achter en kwam met 2 flessen goya terug.  Ze zagen er, bij eerste aanblik, exact  zo uit als de flessen die ik eerder bij zijn vrouw gekocht had. Maar deze 2 pruimen onderin de fles waren behoorlijk bedorven.
De man Japanste nog wat door.
I’ve got the message:  Hij verkocht het te weinig, dus bedierf het, dus einde goya verkoop

Eerste paasdag stonden 2 mensen, een man en een vrouw  in mijn keuken sushi te maken. Ik werd er alleen facilitair bij betrokken: Heb je ook? Waar is de…?
Ze waren uren (gezellig)  bezig en we aten wat laat, dus de trek was groot.
Het zag er werkelijk fantastisch uit én het smaakte ook voortreffelijk.
sushiEr waren zo’n kleine 180 hapjes én zelfgerookte eendenborst én  tempura garnalen. Wij, met zijn zessen, hielden nog geen 20 hapjes over. Goed gegokte hoeveelheid. Het geheim, zo hoorde ik van de makers, is de sushirijst, waarmee van alles op een speciale manier moet(met rijstazijn) en die PRECIES goed kleefde en smaakte. Kommetjes wakame (zeewier) erbij, een bakje Kikkoman sojasaus om in te dopen en warme sake erbij om te drinken. Overheerlijk

Sushi is ook gezond, weinig calorieën en niet vet: avocado, radijs, lente uitjes, winterpeen, komkommer, je krijg  dus behalve vis ook groente naar binnen (Ik heb, behalve SUMO worstelaars op tv, nog nooit dikke Japanners gezien!)

 

*) eetbare zeewier
**) Japanse pruimenlikeur, ook Choya geschreven

 

 

Oldtimers

De definitie van een oldtimer is dat het een auto is waarvan het model al een aantal jaren niet meer gefabriceerd wordt. Om als “oldtimer” aangemerkt te worden moet het model minstens 25 jaar oud zijn. (De fiscus stelt dat een auto ouder dan 40 jaar moet zijn, om als oldtimer aangemerkt te worden)

Op Terschelling schijn je de meeste kans te hebben om een oldtimer tegen te komen, daar hebben van elke 1000 inwoners, 31 mensen  een oldtimer!

Er is ook onderzocht ( waarom?) in welke gemeentes het laagste bezit van oldtimers is; dat zijn de gemeenten Urk en Almere (3 oldtimers per 1000 inwoners)
In Nederland waren op 1 januari 2018; 141.000 auto’s van 40 jaar of ouder.

heraldWij hadden vroeger een Triumph Herald, zo eentje met een notenhouten dashboard en stuur. Toen hij “op” was, moesten we een andere (tweedehands) auto voor woon/werkverkeer. Er was geen sprake van dat we hem “erbij” konden houden voor “het leuk” of om aan te sleutelen.
Het geld en de ruimte (geen garage) ontbraken. We verkochten hem (Herald is een jongensnaam), niet rijdend,  voor f.100, – aan een man, die zei er puur alleen de onderdelen uit  te slopen.
Ik geloof dat ik tranen in mijn ogen had toen hij hem weg kwam halen, maar het kan gewoon “gehuil” geweest zijn.

(We hebben enkel nog het fotootje van het oude autootje)
Nu zou hij, behalve geld waard zijn, in onze garage (als die opgeruimd zou worden) kunnen staan en zou mijn lief er aan kunnen sleutelen.
Helaas….. es war einmal.