Lentemarkt

zorgboerderij
In ons dorp is een zorgboerderij gevestigd.
De hulpboeren verzorgen de paarden, koeien en schapen, voeren de kippen, rapen eieren, kloven hout, houden de stallen schoon en werken in de moestuin.
Twee keer per jaar is er een markt; in de lente en met kerstmis. Dan kunnen ouders en familie van de hulpboeren en belangstellenden zelfgemaakte spulletjes kopen, lekker dingen eten en jonge dieren bekijken .

Dit weekend was het de lentemarkt en heb ik 2 (een gele en een gouden) konijntjes gekocht. De opbrengst van deze markt komt ten goede van de koeienstal, de opgeknapt moet worden.
huifkar

Ook kunnen kinderen (voor 1,50) een ritje met de huifkar maken; sommigen mochten naast boer Nico op de bok zitten, anderen achterin op de houten banken.
Vandaag stond eerst het Belgische werkpaard Ilse en later Bram voor de kar.

Bram
Er zijn heerlijke broodjes verkrijgbaar, die op het erf in de oven gebakken worden en er staat een patatkraam met heerlijk frieten gemaakt van TURBO aardappels u Zeewolde.

Geweldig dat het weer meewerkte en alles in een geelgoud zonnetje zette.
De hulpboeren, de boer en boerin en alle belangstellenden genoten en volgens mij vonden Ilse en Bram het ook wel leuk om even door het dorp te lopen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Klokverzetting (25/3)

In de nacht van zaterdag 25 maart wordt de klok in Nederland een uur voorruit gezet: om 02.00 gaat de tijd naar 03.00 uur (deze zomertijd duurt tot 28 oktober)

Hoe kwam dat eigenlijk zo, die tijd verzetten.
Het schijnt dat de wetenschapper en politicus Benjamin Franklin (1706-1790) de eerste was die serieus voorstelde om het daglicht beter te gebruiken.
“Wat een geld kan dan bespaard worden op kaarsen”!

Tijdens de Eerste Wereldoorlog voerden de Duitsers de eerste keer zomertijd in;
de oorlog was duur en om kolen te besparen werd de zomertijd ingevoerd. (ook in bezette gebieden werd de zomertijd ingevoerd. Nederland en ook Engeland volgden)

Na de oorlog was er weer de gewone tijd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog voerden de Duitsers weer de zomertijd in; deze keer ging de Amsterdamse Tijd over in de Midden-Europese Tijd; de klok moest één uur en 40 minuten vooruitgezet worden gezet, zodat de Nederlandse tijd gelijk liep met de Duitse tijd In 1946 werd deze tijd weer afgeschaft.

Vanwege de oliecrisis werd de zomertijd in Nederland in 1977 weer ingevoerd; zo werd er langer gebruik gemaakt van het zonlicht en kon er energie worden bespaard.
En nog steeds wordt, in Nederland, 2 keer per jaar, in maart en in oktober de klok verzet. (In de overzeese gebieden, Aruba, Curaçao, Sint Maarten en de BES-eilanden geldt géén zomertijd)*)

klok
Zelf hebben we al vele jaren een radiografische klok. Deze ontvangt de tijd via een radiografisch signaal
– het DCF-signaal – vanuit de atoomklok in Frankfurt. **)

Hij staat dus altijd gelijk. Als we ’s morgens na de tijdsverzetting naar beneden komen is dat DE klok met de juiste tijd en zetten we al onze andere klokken gelijk aan die klok.

 

*) In Europa doen IJsland, Turkije en Rijsland niet mee met zomer en wintertijd.
**) een radiografische klok wijkt nooit meer dan enkele milliseconden af van de tijd.

Earth Hour (24/3)

Sommige mensen maken zich zorgen over onze planeet en doen er wat aan:
ze scheiden afval,
rijden weinig of geen auto,
vliegen niet
en……………. doen op 24 maart één uur het licht uit.

Samen zijn dat miljoenen mensen, bedrijven, steden, organisaties in meer dan 185 landen.
Het WereldNatuurFonds daagt iedereen uit om op die dag van 20.30 tot 21.30 een uur het licht uit te doen; het is een symbolisch gebaar en geeft een signaal af dat degenen die meedoen zich willen inzetten voor het behoud van onze planeet.
kaars

Dit jaar is een extra nieuw initiatief om met elkaar (of alleen)
in het “donkere uurtje”, met kaarslicht te gaan eten,
thuis of in een restaurant.
Alleen een uurtje het licht uit “helpt” ook al,
al is het alleen al aan de bewustwording!

Meedoen kun je zelf, maar ook door je op te geven via wnf.nl/earthhour (dan sta je geregistreerd en kunnen ze je tellen)

 

Achter de tafel

Om kwart voor 7 vertrek ik naar het stemlokaal, deze keer een buurthuis.
Ik ben nummer 2 die arriveert.
De voorzitter komt 10 minuten later, zij kent de locatie niet ( in onze gemeente is de voorzitter altijd iemand die bij de gemeente werkt, deze dame woont in een andere plaats)

’s Morgens ziet het stemlokaal er verlaten en kaal uit.
We slepen met tafels, stoelen en stemhokjes, knippen de lichtjes aan en schenken onszelf een kop koffie/thee in. Dan begint het lokaal al meer te levenstemhokjes.

Er worden bordjes opgehangen met pijlen en het woord STEMLOKAAL De stembussen, een soort veredelde grijze plasticvuilnisbakken (met slot, en stemgleuf) worden nagekeken of ze leeg zijn en het slot wordt door de voorzitter bevestigd. Als de stembiljetten, referendumformulieren potloden en stempel gereed liggen kunnen we beginnen.

stembussenDe eerste stemmers komen binnen. We zitten met zijn drieën achter de tafel, de voorzitter in het midden, zij pakt identiteitsbewijs aan en controleert het, links zit degene die in een register kijkt of de persoon hier MAG stemmen en links zit ik en deel de stem- en/of referendumformulieren uit én let op of de formulieren in de juiste bus gestopt worden en niet mee naar huis genomen worden. Het begint wat traag, met af en toe een stemmer, maar naarmate de ochtend vordert komen er “groepen” stemmers te gelijk en soms staat er zelfs “even” een rij.

Er gebeuren geen “gekke” dingen. Zoals wel verwacht zijn er mensen die niet voor of tegen het referendum willen stemmen, maar wel mee willen doen aan het stemmen voor de gemeenteraadsverkiezingen. We krijgen een vraag of je hier ook op de Dierenpartij kan stemmen ( neen) Waar dat gele papiertje voor is? (referendum) en of je MOET stemmen ( nee, het is stemrecht geen stemplicht) Om 12 uur komt er een aflosser en wisselen we van functie (zo zitten we alle drie even op alle plekken)  gaan om de beurt even eten (er zijn inmiddels broodjes, fruit en drinken gebracht) Zoals elke keer in het stemlokaal zijn er weer mensen die gewaarschuwd moeten worden dat ze NIET met zijn tweeën in een hokje mogen; mensen die hun identiteitsbewijs vergeten zijn én mensen die de verkeerde stempas hebben meegenomen (van hun echtgenote of echtgenoot). In een klein dorp zoals het onze kennen veel mensen elkaar en is het vaak ook een gezellige boel als buurtgenoten elkaar in het stemlokaal tegen komen. Ook dit jaar proberen wij, mensen achter de tafel, weer een gezellige sfeer te scheppen (schaaltjes paaseitjes en dropjes voor de binnenkomende stemmers en meekomende kinderen staan op de tafels en begroeten iedere binnenkomer. Om 2 uur worden de 2 bijzitters vervangen; de voorzitter blijft de hele dag (en nacht als het moet) Ik ga naar huis, even een eindje wandelen, het hoofd leeg maken.

Om kwart voor 9 ben ik weer terug.buslegen

Als om 9 uur het eind van de stemtijd is en de 2 mensen achter de tafel naar huis vertrekken wordt de zaal omgebouwd tot tellokaal en komen de tellers. Vroeger ging dan de deur op slot. Tegenwoordig mag iedere burger komen kijken, dus blijft de deur open. Deze keer kwam er niemand ”kijken”. We zijn met 9 tellers, 2  daarvan houden zich bezig met het referendum en de rest met de gemeenteraadsverkiezingen.
tellen
Er zijn in onze gemeenten dit jaar 7 partijen die aan de verkiezingen meedoen, dus 9 stapels (incl. blanco en ongeldige formulieren)
Eerst uitsorteren op tafels.
Dan pakt iedereen een partij en gaat op tafels of op de grond zitten uitsorteren. Alle stapels worden 1x door een ander gecontroleerd.

Om even half 12 zijn we klaar.De voorzitter moet dan nog naar het gemeentehuis de formulieren en het proces-verbaal, dat ze na de telling heeft opgemaakt, inleveren.

We hebben weer het feest van de democratie gevierd, velen mochten stemmen en deden dat ook.

Eukenberg en omgeving

Tafelbergen, voor het eerst vermeld in de 10 eeuw, zijn opgeworpen heuvels met een afgeplatte bovenkant, oorspronkelijk bedoeld om religieuze feesten te houden. De Eukenberg is mogelijk ooit een tafelberg geweest. Vandaag beklom ik deze 14,3 meter “hoge” berg, gelegen in de gemeente Gooise Meren* ) Van hieruit heb je een prachtig uitzicht op het Gooimeer.

We lopen over de best bewaarde eng uit het Gooi, de Naarder Eng. Een eng is een vroegere naam voor bouwland. Nog steeds zijn hier akkers en daaromheen ligt bosjes eikenhakhout. Vroeger had de boer dit ”geriefhout”(elke 7 jaar afzagen)  nodig voor afrasteringspaaltjes en om stelen van spades en bezems te maken. Ook werd dit hout gebruikt door leerlooiers voor looizuur en door vissers als brandhout om hun vis te roken.

kabouter

   Om de een of andere reden had ik niet het idee dat deze uitgezette
wandeling voor onze doelgroep bestemd was.

kabouter8

Ook hier lagen veel ontwortelde bomen op de grond, of hadden nog staande bomen andere in hun val gebroken en “hingen” ze schuin tussen takken in. Doordat het waaide kwamen er sinistere geluiden vanuit de hoge kruinen. Niet alleen dát gepiep hoorden we, maar ook flink getakketak van een specht, die we na een tijdje ook fanatiek zagen hameren.
Op een grondwaterpeilbordje zat een winterkoninkje. Helaas bleef ze niet lang genoeg zitten om een foto van te maken, ze had haast, moest nog een partner vinden voor de eilegtijd zou intreden.
Ook de 2 boomklevers hadden niet veel tijd om lang te blijven zitten, hun verkeringstijd was ingegaan en ze hadden het druk met elkaar het hof maken. Er waren meer vogels druk bezig. Scharrelend in de dorre bladeren hoorden en zagen we heel wat merels op de grond naar eten zoeken.
Omdat we vlakbij het drassige gebied bij het Gooimeer liepen zagen we ook veel donzige, zilveren wilgenkatjes aan de bomen.
Een prachtige wandeling in het Gooiland, dat vroeger ook wel Naerdincklant werd genoemd.

*) samengaan in 2016 van de gemeenten Bussum, Naarden en Muiden

 

 

 

 

Servettentekst

centralWie verre reizen doet kan veel verhalen, maar ook als je dichter bij huis blijft kun je dingen meemaken en erover vertellen (getuige sommige van mijn blogs)Onlangs waren we in ’s Hertogenbosch (blog 18/3). We lunchten daar op een toplocatie met uitzicht over de Markt, in een restaurant (tevens hotel) dat de leuze voert  “A warm welcome since 1905”.

Een meisje met een prachtige lach kwam ons bedienen, de cappuccino was er bijna direct en van heerlijke smaak.
Kort daarop kwam ze het bestek neerleggen. Een kraakhelder witte servet met daarop het bestek. Wat me opviel was de tekst op het servet: “Please, keep it clean”
Een servet dat je schoon moet houden?
Bijzonder.

Zoals altijd als iets me intrigeert wil ik daarover andermans(vrouws) mening horen.
Dus toen het meisje terugkwam las ik de leus op het servet en kreeg haar vragend aan. “O, mevrouw , we hebben deze servetten nu 2 maanden en krijgen er zoveel opmerkingen over. We hebben ze gekregen van het hoofdkantoor en dit al naar ze teruggekoppeld”
– En ? –
“We mogen nu zelf een andere leuze aandragen, maar ik heb nog geen ideeën.
Wel leuk dat we mee mogen denken van het hoofdkantoor”.
– Wil je dat wij er over denken? –
“Graag, dan kan ik zeggen dat de klanten hiermee kwamen”
Het meisje verlaat onze tafel, ons in nadenkende mood achterlatend.
Uiteindelijk kom ik niet verder  met een idee voor servettentekst  als het, in mijn ogen krachtige,  Geniet!
De lunch wordt door een ander meisje gebracht en we genoten van het uitzicht én de het broodje. Als de lunch op is komt het “eerste” meisje weer langs met een vragende blik in haar ogen
– We willen graag afrekenen en hebben als motto “Geniet” kunnen bedenken –
Ze kijkt bedachtzaam “Dan moet het ENJOY worden”
We fronsen onze wenkbrauwen, wetend dat het een internationaal concern is
–  Maar we zijn hier toch in Nederland? –
“Het moet van het hoofdkantoor in het Engels”
Manlief komt met een “tussenoplossing” dan maar allebei:  Enjoy, Geniet.
Het meisje bedankt ons hartelijk
“ Ik heb in ieder geval een suggestie  in te leveren”

We komen terug over een jaar of zo, voor zo’n heerlijke broodje, het uitzicht op de altijd bedrijvige Markt, haar lieve lach, maar bovenal om te zien welke leuze er op het hagelwitte servet staat.

 

 

 

“Gezien de feiten”

Den Bosch 1

 

 

Boekenweekgeschenk 2018 van Griet op de Beeck.

 

 

Een verhaal dat je, in het begin tot op je botten verkilt, als je je het huwelijksleven van Olivia en Ludo gewaar wordt.
Een liefdeloos leven, dat eindigt met de dood van Ludo. Olivia leeft verder in de “houdgreep” van haar volwassen, getrouwde dochter, die haar vader adoreert.
Ze heeft een schilderij van hem gemaakt dat in de huiskamer van Olivia op een bepaalde plaats moet hangen.
Ludo’s geschilderde ogen volgen Olivia overal en zij heeft de moed niet het schilderij van de muur af te halen. Wel zet ze de meubels anders zodat ze onder het schilderij zit en hem niet de hele tijd hoeft te zien.

Haar leven neemt een andere wending als een vroegere leerling van haar, die vrijwilligerswerk in Afrika doet haar overhaalt om een tijdje kinderen les te geven Afrika.
Eindelijk kiest ze voor zichzelf en gaat, ondanks de tegenwerpingen van haar dochter naar Afrika. Daar voelt ze zich weer tot leven komen, kan ze zich nuttig maken en ontmoet ze een bijzondere man.
Van hieraf “bruist” het boek van leven.
Als Olivia terugkomt  in België voelt ze wat ze allemaal gemist heeft in haar leven met Ludo. Ze vraagt Daniel om naar België te komen en dat doet hij.
Zijn visum is geldig voor 3 maanden en ze hebben 3 geweldige maanden.
Dan moet hij terug.
De verdere geschiedenis zal ik niet beschrijven, leest u zelf.
Een bijzonder Belgisch boek. Belgisch omdat de dialogen Belgisch zijn :
“Waarom zegt ge dat?”
“Zoveel mogelijkheden, nu ge eindelijk weer moogt.”
“Ge meent dat echt?”
Het doet mij, halve Belg (moeder geboren in Schaerbeek) heel warm aan.
Je “hoort” Griet praten in haar boek.
Warm aanbevolen.

 

Lapjes

panVan koken houd ik niet, dus hebben mijn lief en ik een aantal jaren geleden gewisseld: hij kookt door de week en ik het weekend, inclusief vrijdag. ( Ik WEET dat dit niet helemaal eerlijk is, want zaterdag doen we makkelijk en zondag zijn we wel eens weg, maar we zijn BEIDEN met deze “regeling” akkoord gegaan)
Mijn lief kookt lekker, hij vindt het leuk om nieuwe recepten te maken en is (in tegenstelling tot mij) geheel met zijn aandacht bij de pannen en de gerechten als hij kookt.

Laatst hadden we stoofvlees. Ik had nogal wat zeen en het was erg compact, niet lekker uit elkaar vallend vlees. Het vlees moest, om goed gaar te worden, 90 minuten op het vuur staan; mijn lief had het 2 uur gedaan.
Dus vroeg ik onze slager de volgende dag of je stoofvlees ook TE lang kan braden. Het antwoord, dat ik al verwachtte, was “NEEN,  dan wordt het alleen maar meer gaar”.
De slager ging de koelcel in en sneed voor ons een nieuw stuk vlees af (niet mijn bedoeling toen ik het vroeg) We hebben een klantgerichte vrolijke slager!
We kregen 4 lapjes, die we in tweeën deelden. Twee lapjes gingen in de, door man zelfgebouwde, sous-vide (vacuüm gaarder) en twee lapjes  gingen we “gewoon” braden  en dan vergelijken!

In de sous-vide gingen 2 lapjes (zout en peper en een laurierblad) vacuümverpakt  water in dat 24 uur(!) op 65 graden verhit werd. Nee, dat is niet energieverspillend, want de omgebouwde frituurpan, verhit het water exact op 65 graden. Als de 65 graden eenmaal bereikt is, slaat de pan af en toe heel even aan, omdat het water dat dan een beetje(amper graadje) is afgekoeld weer te verwarmen. Zodra de 65 graden weer is bereikt slaat hij weer af.

Na 24 uur was het moment- surprême, het zakje ging open en er kwamen twee heerlijk gare lapjes uit.
Deze keer geen saus of wat dan ook, we wilden ze puur proeven om een dag later te kunnen vergelijken met de, “gewoon” op gas verwarmde lapjes.

De volgende dag stonden de andere lapjes 2 ½ uur in een braadpan op het gas. Gepeperd, gezouten én met een laurierblaadje.
Deze lapjes waren wel lekker, maar toch wat compact.

Het beste recept van stoofvlees en het lekkerste gelukt was ons Zwolsche stoofvlees ( zie blog  van 17 jan). Maar dat stond dan ook 5 uur op.
De volgende keer gaan we dat weer doen, maar eerst een paar vleesloze dagen om het weer “recht te trekken”.
We  zijn namelijk  flexitariër*) eten minimaal 2 dagen vleesloos in de week, want de wereldwijde veehouderij is volgens de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN verantwoordelijk voor 14,5 procent van alle uitstoot van broeikasgassen**)
Met zijn allen kunnen we door een paar dagen vleesloos te eten dat terugdringen, dus waarom niet?

*)  definitie van natuur en milieu: één of meer dagen per week geen vleeseten
**) bron Greenpeace

Treinen met een boek

trein

Den Bosch 1

Op vertoon van het Boekenweekgeschenk “Gezien de feiten *)” geschreven door Griet op de Beeck kon men op 18 maart gratis reizen met de trein.
Lekker ver, lekker gratis, met boek in de hand, de trein in stappen.
Wij kozen voor ‘s Hertogenbosch.
Er hadden meer mensen dat idee, de trein naar Utrecht was propvol: we moesten staan. Helaas kregen we geen kaartjes contrôle.
Ik had graag gezien hoeveel “normale” reizigers deze zondag in de trein zaten en hoeveel “boekenlezers”. De volgende trein was wel druk, maar we konden zitten. Ook daar (helaas) geen controle (wel 3 mensen met HET boek gezien)
We hadden thuis wat vóórwerk gedaan over wat we wilden zien.
De architectuur in het Paleiskwartier, het Bastionder (informatiecentrum over vestingwerken) en de binnenstad.

den bosch 2Hoewel het ijzig koud was en met name in het Paleiskwartier**) de wind om je hoofd gierde, was deze wijk met waterpartijen zeker de moeite waard. Niet dat ik er zou willen wonen, te weinig groen en te veel steen naar mijn idee, maar apart om te zien was het zeker.
Ik snap waarop appartementencomplexen Armada heten, inderdaad lijken de gebouwen bollende zeilen te hebben en een vloot van gebouwen te zijn.

BastionderLopend naar het Bastionder. Het Bastion Oranje, waar een trap naar beneden je onder de grond brengt. We zien een videopresentatie van het beleg van ’s Hertogenbosch; het kanon de Boze Griet, in 1511 door een Keulse smid in de vorm van een vissenkop gesmeed. (Helaas bleek het kanon bij aflevering onbruikbaar en heeft dus nooit “gebulderd”) Ook leer ik daar waar de uitdrukking een “ saillant detail” vandaan komt: een saillant is een uitspringende punt van een vestingwerk: dus een in het oogspringende bijzonderheid!

Na kennis vergaard te hebben van het Bossche NU en Vroeger dompelen we ons onder in het centrum. Sommige winkels zijn open, dus het is gezellig druk. Een kleine teleurstelling is dat Jan de Groot, DE bakkerszaak voor de beroemde chocolade Bossche Bollen gesloten is!
We lunchen laat met uitzicht op het Marktplein, maar niet nadat we even de Sint Janskathedraal zijn in geweest. Als remonstrant opgevoed mensenkind raak ik altijd onder de indruk van al de beelden, de kleuren, het goud(koper), kortom de pracht en praal in katholieke kerken. Dat was in ons kleine houten kerkje totaal anders. En eerlijk gezegd zou me de pracht en praal ook enorm hebben afgeleid van het doel waarvoor ik vroeger naar de kerk ging.

Op de terugweg naar het station komen we langs Royaal, een adres waar we Bossche Bollen kunnen kopen. Voorzichtig draag ik het zakje de reis verder mee.
Bossche Bollen, een lekkernij om je thuis op te verheugen!
De treinen zijn iets minder vol dan op de heenweg, de aansluiting is perfect en…… we krijgen controle! De boeken hoeven amper uit de tas te komen: “Ik zie het al” zegt de vriendelijke controleuse. Dát horen we haar nog een paar keer zeggen als ze achter onze rug verdwijnt. Meer mensen met boeken dus!
Een enorme leerzame, gezellige leuke dag, “ergens” in de Betuwe, ter hoogte van Culemborg begint zowaar de zon te schijnen!
En dat terwijl we onderweg op de heenweg veel bevroren sloten zagen én zelfs ergens langs de rails nog sneeuw lag.

*) recensie beschrijf ik later deze week
**)Paleiskwartier omdat het om het Paleis van Justitie ligt

 

Scovilleschaal

Weer las ik iets waar ik NIETS vanaf wist. De schaal van Scoville!
Genoemd naar de Amerikaan(1865-1942): Wilbur Lincoln Scoville.
Hij was een scheikundige die in 1929 een eredoctoraat aan de University van Colombia(1929) kreeg voor het ontwikkelen van een test waarmee de heetheid van chilipeper kan worden bepaald.

Scoville liet een smaakpanel een vaste hoeveelheid peperextract proeven, die hij steeds met een vaste hoeveelheid vloeistof verdunde. Het moment waarop het panel geen scherpte meer proefde bepaalde O op de schaal van Scoville:
Een paprika scoort 0 (!)

De heetste peper, de Red Savina Habanero scoort 500.000 Scoville-eenheden, ter vergelijk tabasco scoort 5.000 eenheden en sambal oelek 2.000 eenheden.

chili