Promotiemateriaal

Ooit werkte ik bij een Evenementenbureau. We verzorgden evenementen in het hele land. We huurden lokale “mannetjes” in die, zo’n veertien dagen tevoren, aankondigingsborden  plaatsten op toegangswegen en “hotspots” in en om de plaats van het evenement; ze haalden ze dan ook, ná het evenement weer weg.
Daar werden ze voor betaald.

Toen ik bij een vrijwilligersorganisatie  happenings mede-organiseerde hadden we zo onze “adresjes” waar we flyers mochten neerleggen en posters mochten ophangen.
Zoals bij de bakker niet, maar bij de drogist wel.
Ná het evenement moest ik ze dan ook weer ophalen.

Afgelopen weekend  was er een lentemarkt bij de zorgboerderij (zie ook blog daarover) ook zij hadden tevoren op verschillende plekken (geplastificeerde) posters opgehangen. Voornamelijk bij  fiets- en voetgangersoversteekplaatsen en stoplichten.

Afgelopen week, na de markt, zag ik zo’n affiche half vast, half loshangen; een triest gezicht. Ik maakte hem los en nam hem mee naar huis.
Thuis belde ik de Zorgboerderij en vertelde wat ik gedaan had.
Ze hadden nog geen tijd gehad, de posters weer op te halen vertelden ze, ze hadden het druk met andere dingen.
Ik stelde voor dat ik ze dan zou weghalen (het was mooi weer en rondje dorp fietsen was geen straf) Daar waren ze blij mee, ook de foto’s die erop zaten wilden ze graag terug, “daar konden ze nog wel wat mee”.
Dom was, dat ik niet gevraagd heb hoeveel er op gehangen waren.
Ik heb een “rondje” gefietst en er 10 van palen afgehaald en ze in onze gang klaargezet om teruggebracht te worden.

Onlangs zag een vriendin de borden in de gang staan en vroeg ernaar.
Ik vertelde dat ik ze “allemaal” had weggehaald.
We gingen gevieren met de auto weg. Op de terugweg, vlak bij huis, wees mijn vriendin op twee borden bij een stoplicht “Deze heb je  kennelijk laten hangen”.
Inderdaad van die kant benaderde ik ons dorp zelden; ik had ze dus niet gezien
“Even” later  ben ik alsnog met de fiets naar de plek  gegaan en heb de twee borden losgehaald en bij de 10  andere in de gang gezet.

Vandaag ging ik naar de kapper om een afspraak te maken (hard nodig) en dáár in de etalage hing een, eveneens geplastificeerd, affiche van de lentemarkt; ook die maar meteen losgehaald en meegenomen.

Ik ben vandaag naar de Zorgboerderij gegaan om ALLE borden terug te brengen.
De boer was er blij mee, wist zelf niet meer hoeveel zijn vrouw er had opgehangen. “Soms zien we er na maanden nog ergens één hangen”.
Ik blijf dus rondkijken, je weet nooit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s