Gered?

Wij hadden vroeger een hond.
Dientengevolge kende ik alle hondenbezitters bij ons in de buurt.
Onze hond is al jaren dood en vele van zijn vroegere “vriendjes” ook, maar een aantal van de hondenbezitters van toen hebben, nadat hun hond overleden was, een andere hond genomen.

stafforshire 2
Mensen die een straat achter ons wonen, hadden vroeger een wolfshond, een knoeperd van een beest. Toen de hond overleed namen ze een Staffordshire bulterriër, niet zo groot, maar nog steeds geen knuffelhond! Hun oudste zoon werd volwassen en kocht een huis in onze straat en van die tijd af zie ik de zoon vaak met de bulterriër lopen.(ik denk dat hij de hond heeft meegenomen)

 

 

Vanavond liepen we na het eten een stuk door de wijk. Toen we  op de terugweg waren zat daar de bulterriër. Zijn baas was nergens te bekennen. Ik liep op de hond af en aaide hem, hij liet het toe en liep achter mijn lief aan.
“Waar is de baas?” vroeg ik,  alsof ik antwoord van de HOND zou krijgen!
Straat in straat uit gekeken, geen baas. De hond liep een beetje mank achter ons aan. Het zat mij en mijn lief niet lekker om hem zo alleen op straat te laten staan.
We namen hem mee en belde aan bij de zoon. Niemand deed open.
Vermoedelijk was hij zijn hond aan het zoeken.
Mijn lief pakte zijn fiets en reed de wijk wat rond om de baas op te sporen en ik nam de hond mee naar binnen, hij volgde me heel dociel. Water en een hondenkoekje (altijd in huis) verdwenen  in zijn bek onder luid geslobber.

Mijn lief kwam terug. Geen hondebaas gevonden
Ik belde nogmaals bij de voordeur van de hondenbaas aan, niemand deed open. Misschien was de baas weg en pasten zijn ouders op, bedacht ik me.
Ik zocht in onze schuur naar de riem van onze vroegere hond (wie wat bewaart heeft wat), lijnde de hond aan en samen liepen we een straatje om.
Hij liep langzaam (moe?) maar volgde wel. Ook bij het adres van de ouders werd niet opengedaan. Ik belde nogmaals en tikte hard tegen de ruit.
De hond zwiepstaartte, ik hoorde gestommel. De vader verscheen met verwarde haren (geslapen?) Ik vertelde dat ik de hond had gevonden en dat ik hem wilde thuisbrengen maar dat zijn zoon niet thuis was.
Hij keek me ietwat verdwaasd aan.” MIJN hond” zei hij. Het leek of hij me niet begreep.
– Kan ik hem hier achterlaten? – vroeg ik.
De vader knikte De hond probeerde al, achter de man, om naar binnen te komen.
Ik maakte hem los en de hond liep naar binnen. De man gaf me een “aparte” handdruk (bestaande uit 3 “grepen”)  en liep naar binnen. Een beetje vreemd ging het wel.
Maar kennelijk voelde de hond zich er thuis en het WAS de vader van de jongen waar de hond altijd mee liep. Dus ik nam maar aan dat het goed was.
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s