AmnestyCollecte

amnestyAl jaren collecteer ik voor Amnesty International. Ooit was ik door een kennis, die wist dat ik donateur was, gevraagd als vrijwilliger voor schrijfavonden. Ik ben er één keer naar een toegegaan en wist meteen: dit is niets voor mij! In een ruimte met allemaal mensen een voorbeeldbrief overschrijven. Of ik dan wat anders voor Amnesty wilde doen? Niet een vraag waar ik toen nog NEE op kon zeggen. Dat “anders” werd één keer per jaar collecteren.
busGoede doelen hebben vaste maanden waarin ze collectanten langs de deuren mogen sturen. Amnesty heeft “haar” collecte in maart; vaak regen, soms koud; niet de meest ideale maand om langs de deuren te gaan.
Ik heb een bepaald systeem.
Allereerst spaar ik stuivers. Die gooi ik dan in de lege collectebus die ik krijg: ook bij de eerste mensen waarbij ik aanbel rinkelt het dan al. Als ik aanbel en de mensen niet thuis tref, noteer ik het huisnummer. Ik ga dan een van de volgende dagen in de collecteweek op een andere tijd naar dat huis. Als er dan nog niemand thuis is gooi ik een kaartje in de bus. Daarop staat de mogelijkheid alsnog een gift te geven met je mobieltje via SMS.

Steeds meer mensen hebben geen of weinig kleingeld meer in huis, ze generen zich om een heel klein beetje te geven. Ik zeg altijd dat alle beetjes helpen en dat Amnesty ook daar blij mee is.
Dit jaar vroegen 2 mensen om een pinapparaat, dan zouden ze wél meteen kunnen geven.
Van de 4 straten waar ik liep waren 14 mensen niet thuis;
zeiden 3 dat ze niets wilden geven;
één dame was Frans en zei: NON ;
één meneer vroeg of ik kon garanderen dat de vrijwilligers van Amnesty zich niet schuldig maakte aan seksuele intimidatie.
Die garantie kon ik hem NIET geven. We spraken een dik kwartier aan de deur; hij deed wél geld in de bus.
Wat dit jaar voor het eerst een paar keer gebeurde was dat er mensen waren die MIJ bedankte dat ik dit werk wilde doen. ’n Heel warm gevoel.

Morgen en/of overmorgen ga ik nog naar de 14 mensen die niet thuis waren.*)
Ik heb geen idee hoeveel geld ik opgehaald heb (1x papiergeld, rest munt geld) en eigenlijk interesseert het me ook niet.
Ik doe het met een lach, in mijn eigen buurt, waar ik veel mensen ken, omdat ik denk dat ik beter “scoor” dan een wildvreemde aan de deur.
Ik kan niet zorgen dat de mensen meer geven, dus Amnesty zal het moeten doen met hetgeen ik ophaal.
Iemand merkte op dat het “niet de moeite is ” wat collectanten aan de deur ophalen”
Ik denk zelf van wel: Elk gift is meer dan niets.

 

*)Van de 14 mensen waren er de volgende dag 5 niet thuis, de rest gaf allemaal
Van die 5 mensen waren de dag erop 4 wéér niet thuis (kaartje in de bus) en gaf er
eentje NIET.