Roy Orbison (1936-1988)

wp royDe muziek van Roy Orbison, met name  Pretty Woman, heeft betekenis voor mijn jeugdige verliefde jaren. Toen er onlangs bij de BBC een documentaire over zijn leven kwam wilde ik die graag zien. Achteraf weet ik niet of ik, als ik alle ellende die deze man heeft meegemaakt tevoren had geweten, nog naar de documentaire gekeken had. Wat een heftig leven!

Er waren in mijn jeugd “muziekblaadjes” waar wel één en ander instond over het leven van een artiest; ik kocht ze niet, spaarde mijn zakgeld op voor singles (lp’s waren voor mijn zakgeld onbetaalbaar)

Ik wist (wéét) dus praktisch niets over een zanger(eres) die ik goed vond(vind).
In deze documentaire hoorde ik over het leven van deze, donker gebrilde man; Heftig!
In het kort: getrouwd,3 kinderen, vrouw overlijdt bij een motorongeluk (waar hij bij is) Hij brengt zijn kinderen onder bij zijn ouders, want hij treedt zelf al op.
Bij een optreden krijgt hij een telefoontje dat zijn huis staat in brand staat.
Twee van de drie kinderen overleven die brand niet. Twee jaar later trouwde hij met een 17 jarige meisje, ze krijgen 3 kinderen. Zijn andere kind (van zijn overleden vrouw) blijft dan bij zijn ouders (die woonden vlakbij de grote boerderij van het nieuwe gezin) Roy komt na een poos geen hits gehad te hebben terug van een geslaagd comebackoptreden bij zijn ouders en zoon, zegt dat hij nu “even” meer tijd voor hen zal hebben, gaat de badkamer in … De, nu volwassen zoon vertelt geëmotioneerd :”Toen werd het stil, ik voelde dat er wat mis was” Zijn vader was in de badkamer overleden aan een hartaanval.

Dramatischer kun je een levensverhaal amper verzinnen. Mijn hart  gaat uit naar de oudste zoon, die de brand overleefd heeft, 2 broers heeft moeten missen en de rest van zijn leven bij zijn grootouders heeft gewoond (weliswaar met papa’s huis dichtbij, maar toch…papa heeft nieuwe vrouw nieuwe kinderen)

Dit was niet wat ik tevoren, in de gids kijkend, van deze documentaire verwacht had.
De muziek en de bijzondere stem raken me nog steeds.
Maar in deze documentaire, raakt het menselijk verhaal, met name verteld door de oudste zoon me het meest. Het moment waarop mijn tranen begonnen te biggelen, was aan het eind, waarop de “zonen” samen zijn, zich verenigd hebben om de muziek van hun vader levend te houden. Je ziet ze spelen, de “gehavende” zoon ( zo ziet hij er ook echt uit, ook iets mis met zijn ogen) ziet er zo “blij” uit, het plezier spettert van het scherm. Een bijzondere  BBC documentaire!

Die op 19 april om 22.50 uur weer  te zien is op België (Canvas)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s