De oudste, nog levende boomsoort op aarde.

IMG_20180228_152810[1]Meer dan 250 miljoen jaar geleden is de Ginkgo, ook wel Japanse notenboom genoemd, ontstaan. Het is geen loofboom en geen naaldboom ( aparte categorie zegt de één; kruising tussen beide, zegt de ander)

Lang dacht men dat deze boom was uitgestorven, maar een Duitse plantkundige Engelbert Kaemfer (1651-1716) bracht in 1691 de zaden vanuit Japan mee naar Europa. De boom werd, in Azië, vaak bij tempels gekweekt en kreeg daardoor ook de naam “tempelboom” De naam GINKGO is samengesteld uit de Japanse woorden gin en kyo; zilver en abrikoos. Die naam ontstond ooit omdat de (eetbare) vruchten een geelachtige zilveren gloed hebben. (Ik heb vaak een ginkgo gezien, nog nooit één met vruchten)

In China staat een ginkgo die, naar men daar zegt, 3500 jaar oud is.
In Japan wordt de boom als een god vereerd. Er wordt verteld dat vlakbij de plek waar in 1945 de atoombom op Hiroshima landde 2 ginkgo’s stonden, die totaal verbrandde, maar toch na verloop van tijd weer uitliepen.
In Nederland werd de ginkgo voor het eerst geplant in 1730 in de Hortus Botanicus in Utrecht
Er worden van de ginkgo, zaden en bladen al van oudsher geneesmiddelen gemaakt In China noemen traditionele artsen de ginkgo de “geheugenboom” omdat uit de bladen een preparaat wordt gemaakt dat het geheugen stimuleert. In Nederland komt sinds eind jaren 50 ook het ginkgo- extract voor in medische preparaten, zo las ik. Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832)schrijver, filosoof, dichter en natuuronderzoeker hield van de ginkgo en plantte honderden ginkgo’s in de Weimarstreek waar hij toen woonde. Hij schreef een gedicht over deze boom:
IMG_20180228_163417[1]Zie dit kleinood in mijn gaarde
boomblad uit de Oriënt,
siert met zijn geheime waarde
ingewijden wel bekend.

Leeft het als een enkel wezen
innerlijk in twee gedeeld?
Of  vormt juist het uitgelezen
tweetal één herkenbaar beeld?

Langzaam rijpende ideeën
werpen op die vragen licht
Voel je niet dat ik in tweeën
eenling ben in mijn gedicht.

Het gebed de wereld rond

De eerste vrijdag van maart, dit jaar dus 2 maart, gaat het gebed de wereld rond.
In 1927 werd de Wereldgebedsdag in Amerika in het leven geroepen en sinds 1929 doet Nederland mee.

Men bidt voor meer solidariteit voor vrouwen in nood.
Elke vijf jaar is er een conferentie waar de themalanden voor de komende 5 jaar worden gekozen. In 2011 heeft Suriname een verzoek ingediend en in 2012 werd in New York door de conferentie beslist dat 2018 er voor Suriname gebeden gaat worden.
Het thema is dit jaar milieu.

Ook als je geen Christen bent, is dit een evenement om eens bij te zijn.
Ik ben er een aantal jaren geleden bij geweest: in een mooi met tropische bloemen versierde kerk in een klein boerenstadje met vrouwen uit een ver land.
Ze verzorgden een kerkdienst zoals die in HUN thuisland plaats zou vinden. Bijzonder om mee te maken.
Er hingen positieve vibes in de kerk en ik was goed doordrongen van het feit dat op dit moment in 169 andere landen eveneens gebeden de lucht ingingen. Ik was me bovendien bewust van het feit dat ik een deel ben van alle vrouwen in de wereld.

Ieder geloof kan wel wat solidariteit gebruiken, dit is “een” manier.