Orgaandonatiewet

Dit onderwerp heb ik een tijdje “laten liggen” qua blog.
Mijn gedachten erover zijn wat dubbel.
Zelf heb ik al heel lang een formulier bij mijn rijbewijs in dat ik na mijn dood donor wil zijn. Ik heb er, lang geleden, heel bewust voor gekozen en sta nog steeds achter mijn toen genomen besluit: als IK niets meer aan mijn lichaam heb, zou ik het geweldig vinden als het, voor dat het de oven ingaat, leven kan schenken aan andere mensen.

Dat er mensen zijn die daar anders over denken begrijp ik. De Egyptenaren dachten vroeger dat het lichaam IN TACT de andere zijde moest bereiken, anders kon het dáár niet verder “leven”. En nu nog zijn er mensen die dit of iets dergelijks geloven.

Niemand is ooit dood gegaan en heeft ons, levenden, laten weten hoe het dáár is en óf er wat is, nadat we onze ogen voorgoed hebben gesloten. Dus…. alles blijft mogelijk.

Terug naar de levenden. Er gaan soms mensen dood omdat één van hun organen “op” is. Nu de medische wetenschap zo ver is dat doctoren met een ander, gezond orgaan, dat repareren kunnen, zijn er “reserve onderdelen” nodig. Er zijn genoeg mensen die daaraan willen meewerken alleen ze vergeten dat te registreren.
Met dát gegeven is de Tweede Kamer en met name Pia Dijkstra (D66), aan de slag gegaan en is een wetsontwerp ingediend. Dat heeft tijd nodig gehad, daar is aan gesleuteld, maar nu ook de Eerste Kamer met dit wetsontwerp heeft ingestemd treedt de wet in juli 2020 in werking.

Simpel gezegd is vanaf juli 2020 iedereen donor, tenzij hij of zij schriftelijk heeft gemeld dat hij of zij het NIET wil. Dit zal veel donoren opleveren en veel zieke mensen zullen daardoor geholpen zijn. Dat is mooi!

Echter:
Evenals mensen zich nu “vergeten” te registreren om WEL donor te zijn, zullen er na juli 2020 mensen zijn die zich “vergeten” af te melden.
Als zij overlijden kunnen de nabestaanden  in gewetensnood komen.
Zij(hij) had toch gezegd dat ze dat niet wilde? Niet geregistreerd? Wat nu?
 Vreselijk voor iemand die net zijn vader, moeder, vrouw, kind verloren heeft.
Nu is het bij twijfel niet inhalen, dan wordt het DOEN, tenzij…
Dát stukje vind ik moeilijk.
En ook de mogelijkheid dat nabestaande(n)  de laatste wens  van de overledene kunnen torpederen.
Nabestaanden kunnen toch nog NEEN zeggen tegen orgaandonatie van de zojuist overledene.
Zelf WIL je orgaandonor zijn en dan kan een nabestaande met goede argumenten dat na jouw dood  NIET laten gebeuren. ( voor mij) Onverteerbaar!

Nog even iets “luchtigs” over orgaandonatie. (Ja, dat kan)
Mijn moeder en haar vriend ( beiden flink op leeftijd) gingen ooit (vóór het digitale tijdperk) naar Utrecht om hun lichaam beschikbaar te stellen.
Ze maakten er een dagje uit van, eerst langs de instelling, dan lunchen en een museum bezoeken.
‘s Avonds belde ik op hoe de dag verlopen was. Mijn moeder lachte “Het ging niet door, ze wilden ons niet, we zijn al te oud.” Ze vertelde met humor hoe het gesprek verlopen was.
Na het “nee, dank u” werd het uiteindelijk een soort “koehandel” maar mijn huid dan? Of mijn ogen? Overal was het antwoord nee op. Haar vriend was teleurgesteld, hij had graag iets, na zijn dood, voor de wereld betekent (als levend persoon heeft hij voor velen veel betekend) De lunch en het museumbezoek waren heel geslaagd!