Draai om die stoel!

ringen Als je niets met sport op t.v. kijken hebt zoals ik, is dit een “lege” tv- tijd. Behalve alle uitzendingen met schaatsen (lange afstand schaatsen is in mijn ogen net kijken naar groeiend gras) en andere actieve wintersporten is er in bijna elk ander programma wel een bekende (neefje, buurman of zus) van een sporter die vertelt over een sporter die net wél of nét niet een medaille heeft gehaald.
Sport op t.v. is één ding, over sport praten op t.v. vind ik helemaal flut!!

Nu de geavanceerde smartphones e.d. hun intreden hebben gedaan kijkt bijna iedereen van alles op zijn foon of laptop en wordt er sowieso minder t.v. gekeken. Prachtige series zoals met Ruben Terlou over China, daargelaten is er ook weinig interessants te zien op de Nederlandse t.v. Veel van het zelfde.
Maar met de Olympische Winterspelen zitten opeens weer heel veel mensen voor de buis. En ze genieten. Ik gun het ze, maar ik geniet dus niet van t.v.
Ik geniet wel van mensen die genieten. Hun onderlinge gesprekken begrijp ik niet want het gaat over rondetijden en namen die ik niet ken, maar ik zie en hoor het enthousiasme!
WE zijn “even” weer een eenheid. WE winnen en WE verliezen nét. WE zitten op de bank en leven mee. Bijzonder toch?
Een tip voor mensen, die net als ik niks met tv sport hebben: draai stoel of bank om, kijk niet naar tv, maar naar mensen die naar de Olympische Spelen kijken; zie hun enthousiasme, hun teleurstelling, hun vreugde, en geniet van ze!

Interview

Bijgewoond: een interview van Jacobine Geel (1963) met Desanne van Brederode (1970)
Een theologe, columniste en tv-presentatrice met een filosofe, schrijfster.
Een interessante combinatie.

Schrijven over een interview is , tenzij je het gesprek opneemt of stenografisch verslaat, moeilijker om na te vertellen dan een, door één mens voorgelezen verhaal. Een interview kan, anders dan bij een lezing, een verrassende wending nemen.
Het zijn fragmenten van de persoon Desanne en fragmenten van een levensfilosofie die met de interviewer en dus het publiek gedeeld worden. De interviewer gaat ergens op in, of laat iets liggen en gaat over op een ander onderwerp. Anders dan bij een lezing waar iemand een vooraf bedacht verhaal vertelt.
Desanne vertelt, als Jacobine vraagt naar haar kindertijd, over haar enigkindzijn, haar vader, uitgetreden Jezuïet en liefhebbende moeder.
Ze gaat in op het waarom filosofie  studeren:  ze wist toen al dat ze schrijfster wilde worden en zocht naar een studie waar ze “bagage”daarvoor zou kunnen meekrijgen.Aan het eind van het interview; op de vraag wat haar NU bezighoudt vertelt ze over haar betrokkenheid bij Syrië.

Na afloop  van dit interview zijn er bepaalde fragmenten in het gesprek die “eruit” springen. Die fragmenten hebben met de ontvanger te maken. Dus in dit geval MIJN beleving van dit interview.
Een ander persoon kan(zal) dus  zijn/haar antenne op andere fragmenten ingesteld hebben.

Hoe iemands antenne staat afgesteld werd (in mijn ogen) pijnlijk duidelijk ná het interview, tijdens het vragenuurtje. Een vragensteller viel Desanne aan over haar opmerking dat de “kerken leeglopen” Volgens de  vragensteller was dat NIET waar. Toen Desanne aan hem vroeg waarom hij zo boos was, zei hij dat het geen boosheid was maar “geïrriteerdheid”.

Een andere vragenstelster gaf  een verklaring in antwoord op Desannes opmerking dat háár generatie (geboren rond de 70 tiger jaren) het laat afweten als het gaat om vrijwilligerswerk.
De dame reageerde  met “Dat komt omdat die generatie nog volop kinderen aan het opvoeden zijn en aan het werk zijn”
[vragensteller/vragenstelster  staat hier dik gedrukt omdat het in dit geval cynisch bedoeld is. Men stelde geen vragen maar wil wat zeggen!Gehoord worden.]

Wat mij bij blijft van dit interview zijn door Desanne uitgelegde begrippen:
spiritualiteit
“spiritualiteit is een vitaliteit die alles doordrenkt”

romantiek:
“leven op een intensieve manier”

filosofie:
“filosofie is er niet om je een goed gevoel te geven”

Natuurlijk zijn dit losse notities, mij spraken deze dingen aan evenals haar opmerkingen over de huidige tijd met smartphone, facebook e.d.:
“Is het nodig om altijd in de reageermodus te staan?”
Is het niet beter om na te denken, even stil te zijn?

Het je druk maken over van alles en nog wat is, in Desannes ogen, zonde van de tijd. Ze heeft een “eigen” methode om dat een halt toe te roepen :
haar sterfbedconstructie:
Als ze zich zorgen over iets maakt, stelt ze zich voor op haar sterfbed, zou ze dan nog aan dit gebeuren denken?
Neen? Dan is het ook NU niet nodig om daar over te piekeren.

Toen een vragensteller  na afloop van het interview aan  haar vroeg of ze niet wat pessimistisch was. Kwam het antwoord resoluut:
“Nee, ik ben het zonnetje in huis”
Om daar, relativerend aan toe te voegen: “Dat is makkelijk want ik woon alleen”.