Döstädning.

MargaretaDöstädning is een Zweeds gebruik om je materiële dingen te ordenen vóór je doodgaat.
Margareta Magnusson is de schrijfster van het boekje Dödstädning met als ondertitel “Opruimen voor je doodgaat” Hoewel ik nog lang niet van plan ben om dood te gaan zou opruimen een slim plan zijn. Het probleem is dat ik zo moeilijk afstand van dingen kan doen. Bij veel dingen in ons huis zit een verhaal achter: Dít heb ik gekregen van een vriendin die nu dood is, dát heb ik gekregen één van onze zonen van zijn eerste zakgeld, die blouse droeg ik toen….. en zo gaat het maar door. En hoewel veel “spullen” in een kast of doos liggen, blijken ze, als ik ze zie, niet WEG te kunnen

Margareta Magnusson, die zelf, “ergens tussen de 80 en honderd jaar oud is”  heeft op een inzichtelijke manier beschreven dat je afstand van dingen MOET doen, anders zadel je er een anderen (kinderen) mee op als je dood gaat. Maar ze schrijft ook dat afscheid nemen van spullen een ritueel kan zijn en je andere mensen BLIJ kan maken met jouw spullen.Ik gooi zelden iets weg, de Kringloopwinkel, de zak van Max, Mensen in Nood, er zijn genoeg goede doelen die je met spullen, huisraad, boeken of kleiding blij kan maken.

Het is heel verwonderlijk hoe anderen op het lezen van mijn nieuwe boek reageren. Speciaal jonge mensen denken meteen dat ik een enge ziekte heb of van plan ben uit het leven te stappen. Ouderen vinden het óf luguber, óf willen het van me lenen.
Ik ben nu al een dag of drie aan het ruimen en al een paar keer naar de kringloopwinkel geweest om een doos af te leveren. Ook staat in de gang de “zak van Max” klaar die volgende week wordt afgehaald.
Met een paar tips van Margareta ben ik erg blij. De doos (hooguit schoenendoosformaat) waarin papieren, kaarten etc. die je NU nog niet weg wil doen, maar waar niemand later wat aan heeft. Daar kun je van alles instoppen wat emotionele waarde heeft, maar waar de kinderen later niet in hoeven kijken omdat ze denken dat er iets formeel belangrijks in zit. Alleen waarde voor mij! De doos( zelfs kleiner dan een schoenendoos) is er en veel spul is al weg. Margareta heeft een versnipperaar, ik niet, dus ik verscheur.
Ook een goede tip is ( voor mij zeker toepasbaar bij kleding) om iets in je hand te nemen en je af te vragen “word ik hier blij van?” Dingen die te strak of te wijd zitten, maar geld hebben gekost kon ik moeilijk weggooien, na deze vraag gesteld te hebben, is het antwoord bijna altijd NEEN, dus gaat het in de zak van MAX.

Het boekje heb ik inmiddels opgestuurd naar een vriendin aan de andere kant van het land, die het boekje wilde lenen. Ik hoef het niet terug om te herlezen, het zit in mijn hoofd. En het werkt, alleen  bij mij niet zo rigoureus als Margareta beschreef.
Maar die is ook veel ouder dan ik!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s