Oranjebloesemwater

wporanjebloesem
Koken is niet mijn ding. Gelukkig heb ik een partner die het wél leuk vindt en het frequent doet, zeker als we eters krijgen. Hij kookt, ik ben dan “facilitair bezig”, dat wil zeggen dat al het benodigde keukengerei er is, dat de ingrediënten gekocht worden en dat de tafel, op het moment van opdienen, gedekt staat. Meestal is dat “facilitair” bezig zijn een makkie; de meeste kookspullen hebben we al en de ingrediënten zijn meestal makkelijk verkrijgbaar. Een enkele keer springt er iets uit dat NIET zo makkelijk verkrijgbaar is. Oranjebloesemwater was dat deze keer.

Dus toog ik naar de supermarkt voor deze boodschap. Ik vroeg het maar meteen bij binnenkomst in de winkel. Het meisje liet het me drie keer herhalen en  ging  het toen vragen. Ze vroeg het aan de slager. Hij kende het niet, maar liep meteen naar een computer en leerde het meisje hoe ze dat zelf op de computer kon doen. Na een tijdje en hoofdschudden van beiden kwam ze bij me terug: Neen, ze verkochten het niet. Ik fietste meteen door naar een andere supermarkt, ook daar vroeg ik het meteen aan de eerste winkelpersoon die ik tegenkwam. Hij keek me strak aan en zei: “Hebben we niet”. Of hij wist ECHT alle artikelen in de winkel uit zijn hoofd óf hij dacht dat hij in de maling genomen werd en ging daar niet in mee.

Volgende dag, volgende ronde, nieuwe kansen. Ander dorp, andere winkels. Ook daar wist niemand wat het was en verkocht het dus ook niet. Vandaag is de dag dat het stoofpotje gekookt moet worden. Ik sta vroeg op en fiets naar wéér een andere supermarkt in een naburig dorp. Ik stap op een winkelpersoon af en stel mijn vraag. Deze jongeman lacht er vriendelijk bij “Wij hebben het niet ik koop het zelf altijd bij de Turk.”Ik ben zo blij dat iemand het KENT en vraag meteen hoe dat komt. ”Ik bak veel en dan heb je dat nodig”. Ik bedank hem en ga op weg naar een Turkse winkel. Een oudere man is kratten naar buiten aan het brengen. Ik vraag hem of hij Oranjebloesemwater heeft. Hij blijkt zeer weinig Nederlands te spreken, maakt een uitnodigend gebaar naar binnen; ik mag zelf kijken. Op een schap staan vele flesjes en wonder boven wonder vind ik een flesje met Arabische lettertekens maar ook met oranjebloesemwater erop. Ik loop er blij mee naar de kassa. De Turkse meneer kijkt me vriendelijk aan en zegt: Hoeveel? Ik heb echt geen idee, er staan geen prijsje op de schappen en ook mijn flesje heeft geen prijs. De man is alleen in de winkel. Zou het “geen prijs hebben” me kunnen weerhouden van het kopen, net nu ik het gevonden heb op De kookdag??? Ik bekijk alle flesjes en keer ze om, op één staat een bijna onleesbaar prijsje. Bijna onzichtbaar, vaag is € 1,25 te zien. Ik laat het hem zien en gelukkig heb ik het afgepast in mijn portemonnee. Hij legt het geld op de hoek van de toonbank en gaat weer verder met zijn kratten tillen. En weer verlaat een tevreden klant het pand*)

*) Uit een conference van Herman Finkers