(Om)gedoopt

Soms hoor je verhalen die je niet kunt vergeten. Ze zijn ontroerend, grappig of gruwelijk. Kort geleden hoorde ik, op een verjaardag notabene, zo’n gruwelijk verhaal. Hoe het ter sprake kwam weet ik niet meer, maar een van de vriendinnen van een vriendin vertelde dit, in mijn ogen, gruwelijke verhaal. De ouders van deze Joodse vrouw zijn in de Tweede Wereld Oorlog overleden. Zij en haar twee zusjes kwamen in een Katholiek weeshuis in Amsterdam terecht. Ze was vijf.

Ze werden meteen bij hun aankomst in het weeshuis gescheiden: andere leeftijden, dus andere groepen. Aangezien ze Joods was, en dus niet katholiek gedoopt, lieten de nonnen haar dat keer op keer weten: Er werd haar een plaatje van een rood gekleurd hart met zwarte inktvlekken erop, gegeven. Dat was, zo werd haar verteld Haar hartje (ze was 5 jaar!) Als ze heel erg haar best deed, werden die vlekken misschien iets lichter, maar weggaan zouden ze nooit, want ze was niet meteen na haar geboorte katholiek gedoopt.

Toen ze 7 jaar was werd ze, met nog andere kinderen uit het tehuis, gedoopt. Ze had de gelofte uit haar hoofd moeten leren. Het was een groot feest want eindelijk zouden de Joodse kinderen Katholiek worden! De gelofte bestond uit  een opsomming: …tig keer zeggen: Ik beloof dit , ik beloof dat. Daarna de opsomming van de dingen niet meer mogen: ik verzaak…, ik verzaak…. “Ons” Joodse meisje was nerveus en zei in plaats van : ik geloof, ik verzaak. Ze werd tot de orde geroepen: OVERDOEN! Toen werd ze katholiek gedoopt.

Wordt vervolgd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s