(Om)gedoopt

Soms hoor je verhalen die je niet kunt vergeten. Ze zijn ontroerend, grappig of gruwelijk. Kort geleden hoorde ik, op een verjaardag notabene, zo’n gruwelijk verhaal. Hoe het ter sprake kwam weet ik niet meer, maar een van de vriendinnen van een vriendin vertelde dit, in mijn ogen, gruwelijke verhaal. De ouders van deze Joodse vrouw zijn in de Tweede Wereld Oorlog overleden. Zij en haar twee zusjes kwamen in een Katholiek weeshuis in Amsterdam terecht. Ze was vijf.

Ze werden meteen bij hun aankomst in het weeshuis gescheiden: andere leeftijden, dus andere groepen. Aangezien ze Joods was, en dus niet katholiek gedoopt, lieten de nonnen haar dat keer op keer weten: Er werd haar een plaatje van een rood gekleurd hart met zwarte inktvlekken erop, gegeven. Dat was, zo werd haar verteld Haar hartje (ze was 5 jaar!) Als ze heel erg haar best deed, werden die vlekken misschien iets lichter, maar weggaan zouden ze nooit, want ze was niet meteen na haar geboorte katholiek gedoopt.

Toen ze 7 jaar was werd ze, met nog andere kinderen uit het tehuis, gedoopt. Ze had de gelofte uit haar hoofd moeten leren. Het was een groot feest want eindelijk zouden de Joodse kinderen Katholiek worden! De gelofte bestond uit  een opsomming: …tig keer zeggen: Ik beloof dit , ik beloof dat. Daarna de opsomming van de dingen niet meer mogen: ik verzaak…, ik verzaak…. “Ons” Joodse meisje was nerveus en zei in plaats van : ik geloof, ik verzaak. Ze werd tot de orde geroepen: OVERDOEN! Toen werd ze katholiek gedoopt.

Wordt vervolgd

Vriendendienst

Als je gaat scheiden raak je spullen kwijt. Materiele zaken, die je in veel gevallen ( later) opnieuw kunt kopen. Maar je raakt ook dingen die onvervangbaar zijn kwijt, zoals fotoboeken. Ik ken mensen bij wie sommige foto’s doorgeknipt werden en de ander een helft kreeg ( dat is toch anders dan de HELE foto’s in een fotoboek!)

Onlangs hoorde ik een verhaal over een gescheiden dame die wel iets heel bijzonders van haar ex terug wilde hebben. De lijkjes van twee, in zijn tuin begraven, huisdieren. Aangezien zij en haar ex niet samen door één deur meer kunnen (of in één tuin samen kunnen zijn) had ze een goede vriend gevraagd om die de twee lijkjes te gaan opgraven. Ook vroeg ze of hij er kistjes voor wilde timmeren, zodat zij ze alsnog kon laten cremeren en de as in de urntjes bij zich kon hebben.

Ze heeft een TOPvriend, die dit klusje wel voor haar wilde klaren. Hij ging met schep aan de gang in de tuin van de ex. Wat bleek: een van de lijkjes zat in een plastic krat. Een enorm vies  uitziende, sterk geurende klus. De autoraampjes open op de weg naar haar huis.

Ik vraag me af of die dame weet, hoeveel ze van deze vriend heeft gevraagd en of de dode dieren niet beter bij  blijvende RUST gebaat zouden zijn.