Schaamte

Een kerk is tegenwoordig niet alleen voor een godsdienstbeleving; er vinden ook andere bijeenkomsten in plaats. Zo zijn er bijvoorbeeld in de Nieuwe Kerk in Amsterdam vaak prachtige tentoonstellingen te zien en in een eeuwenoude Dominicaner kerk in Maastricht zetelt een boekhandel (door the Guardian uitgeroepen tot The fairest bookshop of the world)

Soms zijn er ook lezingen in kerken. De toegang is gratis, maar een bijdrage in een grote, niet te ontlopen bus, wordt op prijs gesteld, zo werd de bezoekers bij de inleiding verteld. Je hoeft geen lid van de kerk te zijn om de lezing bij te wonen en je niet tevoren aan te melden. Laatst was ik bij zo’n lezing van Jan Terlouw. Ik wist niet dat deze voormalige voorman van D66  oorspronkelijk opgeleid werd als natuurkundige en dat hij als kernfysicus zijn werkzame leven begon. Hij deed onder meer onderzoek in Cambridge en Stockholm.

Het was een interessante bijeenkomst. Na de pauze was er gelegenheid tot vragen stellen en dáár werd ik mega geschokt door een vragensteller. Hij haakte in op de een, door Jan Terlouw aangehaald, milieuprobleem: plastic in oceanen en zeeën. De heer Terlouw had gezegd dat het in de hele wereld een enorm probleem is: mensen die plastic in het water terecht laten komen. De vraagsteller wilde weten of de heer Terlouw in plaats van de wereld niet Afrika en Indonesië bedoelde. De mensen dáár waren immers geen Christenen en die mensen gooiden plastic in de zee, terwijl hier in Europa Christenen niet zoiets doen.

Er ging een, duidelijk hoorbare, ingehouden ademtocht door de kerk. De heer Terlouw nam even een pauze en antwoordde supercorrect: “Ik zei de wereld, en ik bedoelde de wereld”. Waarna een andere vraagsteller aan de beurt kwam.

De (korte) rest van de avond was ik er met mijn gedachten niet bij. Ik moest maar denken aan die meneer. Een Christen, zou hij ongetwijfeld van zichzelf zeggen.